دیوان اشعار - غزلیات

هدف اکثر انسان‌ها رسیدن به بهشت و بهره‌مندی از نعمات آن است، اما هدف غایی و مقصد نهایی من، هیچ‌کدام از این خواسته‌های دنیوی و اخروی نیست.

ذهن و جان من به مرحله‌ای از آزادگی رسیده که نه درگیر صلح است و نه جنگ، و در قلبِ آرامِ من، نه محبت‌های آلوده به هوس وجود دارد و نه کینه‌توزی.

پیشوایان مذهبی و پارسایانِ ادیان مختلف (شیخ و برهمن) همگی در بندِ ظواهرِ عبادتگاه‌های خود (کعبه و دیر) هستند، اما بلندنظری و همتِ من فراتر از این تعلقات و تعلق‌ناپذیری‌هاست.

سرانجام به واسطه از دست دادنِ خودخواهی و نفیِ خویشتن (بی‌خودی)، به شناختِ پروردگار نائل شدم؛ هرچند روشِ اهلِ معرفتِ سطحی، با این طریقِ من تفاوت بسیار دارد.

هم‌نشینی با آنان که از عقلِ مصلحت‌اندیشِ دنیوی دست شسته‌اند (دیوانگانِ عشق) نیکو است، چرا که دائماً مشغولِ یادآوریِ زیباییِ پنهانِ محبوبِ خویش هستند.

محفلِ عاشقان، جایگاه شادی و سرمستی است، زیرا در آنجا کسانی گرد آمده‌اند که از قیدِ شریعتِ ظاهری و تعلقاتِ دنیوی رسته و دین و دل را به پای عشق باخته‌اند.

هیچ‌کس از حقیقتِ باطنِ تو آگاه نشد، زیرا جایگاه و شانِ وجودیِ تو بسیار برتر از آن است که با گمانه‌زنی‌های ذهنی و یقین‌هایِ متکی بر استدلالِ بشری درک شود.

از لحظه‌ای که در خیالِ خود، حجاب را از چهره‌ات کنار زدم و تو را تصور کردم، چشمانِ من به نگارخانه‌ای پر از نقش و تصویرِ زیبایی‌های تو تبدیل شد.

تا زمانی که با گوشه چشمی به من توجه نکنی، رقیب (هر مانعی که بین من و توست) از همه طرف مرا محاصره کرده و منتظرِ فرصتی برای شکستِ من است.

جایی در این عالم وجود ندارد که گرفتارِ دامِ عشق تو نباشد؛ گویی زلفِ تو زنجیری است که تمامِ هستی و آسمان و زمین را به بندِ خود کشیده است.

نورِ درخشانی که در خورشید می‌بینیم، تنها بازتابی از چهره‌ی درخشانِ توست که همچون ماه زیباست.