دیوان اشعار - غزلیات

بیت اول: امشب آن محبوبِ مه‌رو در سرای ما حضور یافته است. بیت دوم: از برکت ورود او، ماهِ آسمان چنان در برابر او احساس کوچکی می‌کند که سرش را به نشانه فروتنی زیر پای ما می‌گذارد.

بیت اول: ای عشق، ما چنان در راه تو همت گماشته‌ایم که گویی بر تارکِ قدرتِ جمشید (نماد پادشاهی اساطیری) پا نهاده‌ایم. بیت دوم: تا زمانی که سایه عنایت تو بر سرِ ماست، ما چنان بلندمرتبه‌ایم که خورشید زیر سایه ماست.

بیت اول: ما از ازل با جان و دل به تقدیر الهی راضی شدیم. بیت دوم: از همین روست که اکنون تقدیر و مشیت خدا نیز با رضایت و خواست ما هماهنگ شده است.

بیت اول: ما عهدی با کسی نبسته‌ایم که قابلیت شکستن داشته باشد. بیت دوم: وفاداری ما چنان سخت و استوار است که هیچ عاملی نمی‌تواند آن را سست کند.

بیت اول: خدا را سپاس که غمِ دیدارِ آن محبوبِ پری‌چهره، برای شما بیگانگان ناشناخته است. بیت دوم: اما این غم، مونس و آشنای همیشگیِ جانِ ماست.

بیت اول: ما با جان و دل رنج می‌کشیم اما تن به ناز و مداوای پزشکان نمی‌دهیم. بیت دوم: چرا که در حقیقت، دردِ دوری از او، همان داروی شفابخشِ جان ماست.

بیت اول: از وقتی که لبِ سرخِ محبوب، خونِ ما را به ناحق ریخت (ما را به شهادت در راه عشق رساند). بیت دوم: تمامِ هستی و جهان، تنها کنایه‌ای از خون‌بهای ماست (به اندازه ارزشِ ریخته شدنِ خونِ ماست).

بیت اول: ما از سکندر (اسکندر مقدونی) که پادشاهی بزرگ بود، برتریم. بیت دوم: زیرا آیینه دلِ ما، عکسی از حقیقتِ عالم را به نمایش می‌گذارد (در حالی که اسکندر تنها به دنبال کشورگشایی مادی بود).

بیت اول: برای یک شب هم که شده، از چاهِ طبیعت (وابستگی‌های دنیوی و جسمانی) بیرون بیا. بیت دوم: تا ببینی که زلالی و پاکیِ آسمان‌ها نیز از زلالیِ روحِ ما سرچشمه می‌گیرد.

بیت اول: پرسیدم که عیسی چگونه مردگان را زنده می‌کرد؟ بیت دوم: پاسخ داد که این کار، نتیجه دمیدنِ همان نفسی است که ما (عاشقان) به جانِ عالم می‌بخشیم.

بیت اول: گفتم که هنوز هم بدونِ حضورِ تو، فروغی در عالم باقی است. بیت دوم: پاسخ داد که بقای تمامِ زنده‌دلان، بسته به بقایِ حقیقتِ ماست.