دیوان اشعار - غزلیات

در کنارِ محبوب هستم و لبانم بر لبِ جامِ شراب است؛ در این گردشِ روزگار، هر آن‌چه آرزوی دلم بود، اکنون با رسیدن به تو برآورده شده است.

در آن جایی که لطافتِ چهره و بناگوشِ تو حضور دارد، تاریکیِ شب برای من همچون روشناییِ صبح است و در جایی که زلفِ پریشانِ تو باشد، روشناییِ روز در نظرِ من به تیرگیِ شب تبدیل می‌شود.

اگر سجده کردن بر تو گناهی بزرگ محسوب شود، من باز هم این گناه را مرتکب می‌شوم و اگر در ماهِ رمضان که نوشیدنِ باده ممنوع است، تو با من هم‌پیاله شوی، من باده می‌نوشم.

تو خود برای من همان حوریِ بهشتی و باغِ جنّت و شرابِ کوثری؛ بنابراین دیگر شیخ و زاهد نباید بگوید که نوشیدنِ شرابِ ناب ممنوع و حرام است.

در دورانِ زیباییِ چشمانِ سیاه تو، همه مردم مست و بی‌قرارند؛ ای محبوب، آیا هیچ چشمِ دیگری هست که زیبایی‌اش از چشمانِ تو برتر باشد؟

افسوس که در خلوتِ خصوصی با تو نشسته‌ام، اما از هر طرف هیاهو و شورشِ مردم و دنیای بیرون، این آرامش را بر من تباه می‌کند.

اشتیاقِ فراوان به لب‌های تو، دلِ خام و بی‌تجربه مرا سوزاند، تا مردم نگویند که این شور و شوقِ من نسبت به تو، خام و زودگذر است.

من به حالِ آن پرنده‌یِ اسیری غبطه می‌خورم که از رویِ تقدیر، خال و خط‌هایِ سیاه و زیبایِ صورتِ تو، برایش هم دانه‌یِ غذاست و هم وسیله‌یِ گرفتار شدن در دام.

ای فروغی، جانم به لب رسیده و در حالِ جان دادن هستم؛ اگر آن محبوبِ ماه‌چهره، جلوه‌گری کند و رخ نشان دهد، کارِ من تمام خواهد شد.