دیوان اشعار - غزلیات

تا زمانی که زلف بلند تو مانند زنجیری بر دل من پیچیده است، درهای جنون و دیوانگی به روی من که دچار سودای عشق تو هستم، گشوده باقی می‌ماند.

شور و حالی که در دل فرهاد برای شیرین بود، در عالم عشقِ حقیقی، برتری و کهتری را از بین می‌برد؛ به‌طوری‌که گاهی عشق، جایگاه پادشاه (محمود) و غلام (ایاز) را در نظرِ عاشق دگرگون می‌کند.

هر چشمی که تو را ببیند، محوِ تماشای زیبایی‌ات می‌شود و هر مکانی که تو در آن حضور داری، برای عاشق حکم قبله‌گاهی را دارد که باید در آن نماز عشق به جای آورد.

دلیلِ کوتاه بودن عمر من و بلند بودن زلف تو، در واقع فراز و نشیب‌های سختی است که در راه عشق تو بر من می‌گذرد و این تضادِ تقدیر است.

کسی که هنوز گرفتار دامِ عشق تو نشده است، نمی‌تواند عمقِ رنج و حالِ دلِ عاشقی را که مانند گنجشکی (صعوه) در چنگال باز شکاری اسیر است، درک کند.

اگر معشوق که همچون عروسکی زیباست، با من تندی کند یا ناز و کرشمه بیاید، عاشقِ حقیقی کسی است که در همان حالِ اوجِ نیاز و تضرع، همچنان بر سرِ عهدِ خود باقی بماند.

از پروانه بپرسید که سوز و گداز دل عاشق چگونه است، چرا که او همیشه در برابر شعله شمع، خود را برای سوختن آماده کرده است.

من با وجود تمام خطاهایی که مرتکب شده‌ام، از بابتِ جزا و مجازات ترسی ندارم، زیرا معشوقِ بزرگوار و بخشنده ما، عادت به نوازشِ بندگان دارد.

آن معشوقِ شوخ و زیبا با ناز و کرشمه وارد شد؛ اکنون دقیقا همان لحظه‌ای است که من در اوجِ نیاز و تمنا هستم و او در اوجِ ناز و بی‌اعتنایی.