دیوان اشعار - غزلیات

کیفیت و تاثیرِ نگاه تو، از شرابِ مست‌کننده، گیرا‌تر است؛ همان‌گونه که لب‌های سرخ و زیبای تو، از شرابِ گل‌فام که در جام ریخته می‌شود، دل‌رباتر است.

نگاه کردن به چهره تو به خودیِ خود زیباست، اما اگر با پافشاری و اصرار باشد، دل‌نشین‌تر است؛ و بوسیدن لب‌های تو، از هرگونه درخواست و اصرارِ دیگری برای رسیدن به خواسته، خوش‌تر است.

اگر خالِ روی صورت تو، دانه‌ای برای به دام انداختنِ پرندگانِ خوش‌بخت (عاشقان) باشد، آن وقت پیچ و خم‌های گیسوی تو، از صحنِ یک باغِ پر گل، دل‌کش‌تر و فریبنده‌تر است.

من در راه عشق، به بی‌دینی و کفر متهم هستم؛ اما به راستی که این کفرِ ناشی از عشقِ تو، از اسلامِ ظاهری و مقید به رسومِ خشک، برای من لذت‌بخش‌تر است.

اعتبار و نامِ نیک ما به باد فنا رفت و ما از این بابت خوشحالیم، زیرا ننگ و رسواییِ ناشی از عشقِ تو، از داشتنِ یک نام و نشانِ معمولی، ارزشمندتر و خوش‌تر است.

حالا که ناکامی و ناراحتیِ من، دقیقاً همان چیزی است که تو می‌خواهی، پس بهتر است که من با دلی ناکام و آرزوهای برآورده‌نشده خو بگیرم و به این وضعیت رضایت دهم.

ما خودمان را در آتشِ غمِ فراق و زیباییِ روی تو سوزاندیم و نابود کردیم؛ چرا که انسانِ سوخته و آزموده در عشق، از انسانِ خام و بی‌تجربه، به مراتب برتر و بهتر است.

ما در هر صبح و شام با یادِ تو خوش هستیم و این رضایت را داریم؛ زیرا چهره و گیسوی تو از زیباییِ هر صبح و شام، دل‌رباتر است.

برای کسی که از شرابِ معرفت و عرفان در بوستانِ هستی می‌نوشد، چشمِ تو از هر بادامی (که نماد زیبایی است) زیباتر و خوش‌تر است.

فروغی به حقیقت می‌گوید که برای رسیدن به اسبابِ شادی و خشنودی، هیچ چیزی در جهان از وصال و رسیدن به آن یارِ آرامش‌بخش، بهتر و دل‌پذیرتر نیست.