دیوان اشعار - غزلیات

آن چشمی که با نگاه‌هایش مردم را آزار می‌دهد، در واقع تنها طبیب و درمان‌کننده قلب من است، اما افسوس که خودِ آن چشم هم در اصطلاحِ شعر کهن، از شدتِ خمار و ناز، همیشه بیمار و بی‌حال است.

محبوب من از شرابِ بی‌خبری مست است و رقیبِ من (مدعی) ادعای هوشیاری و عقل می‌کند؛ چه فاجعه‌ای است که دوست و محبوبِ من از دردِ من غافل است و خوابیده، اما دشمنِ من با تمام توان برای آزارِ من بیدار و مراقب است.

چگونه می‌توانم در راهِ عشقِ او ادعای وفاداری نکنم؟ در حالی که گواه و شاهدِ صادقِ این وفاداری، قلبِ جریحه‌دار و چشمانِ اشک‌بار و خونینِ من است.

من هنوز به آن مرتبه از کمال در عشق نرسیده‌ام که لایقِ کشته شدن به دستِ محبوب باشم؛ وگرنه اگر لایق بودم، محبوب بهانه‌های فراوانی برای گرفتنِ جانِ من دارد.

من برای پرستش کردن، صنمی را انتخاب کرده‌ام که گیسوانِ پر پیچ و تالش، مانند حلقه‌های زنار (کمربند مخصوصِ مسیحیان در قدیم) است.

اگر دست به گیسوی او نزنم و به او پناه نبرم، چه کنم؟ چرا که روزگارم بسیار پریشان و شرایطِ زندگی برایم سخت و طاقت‌فرسا شده است.

من به دنبالِ نشانه‌ای از محبوب در مسجد (حرم) یا دیر (کلیسای مسیحیان) نرفتم، چون جانِ من از هر دو مکانِ رسمیِ عبادت بیزار است و عشقِ او را فراتر از این چهاردیواری‌ها می‌جویم.

محبوبم، لبانش را حتی در ازای جانِ باارزشِ من هم نمی‌فروشد و نمی‌بخشد؛ نمی‌دانم این چه نوع کالا و متاعِ گران‌بهایی است و این چگونه بازاری است که جان در برابرِ آن بی‌ارزش است.

از سوزِ ناله و آوایِ پرنده در باغ می‌توان دریافت که او نیز ذره‌ذره وجودش در عشقِ گل گرفتار و اسیر است.

ای فروغی، آن چهره‌ی درخشانِ او که زیرِ سیاهیِ موهایش پنهان شده، مانندِ جلوه‌ی ماهِ تابان در شبِ تاریک و سیاه است.