دیوان اشعار - غزلیات

تنها یک اشاره کوچک از جانب تو کافی است تا تمام جهانیان را به هلاکت برسانی؛ در جایی که تو حضور داری و کمین کرده‌ای، ابزارهای جنگی مانند تیر و کمان بی‌استفاده و بی‌اثر هستند، چرا که نگاه تو برنده تر است.

تا زمانی که قلمم توان نوشتن دارد، همواره مشغول توصیف زیبایی‌های تو هستم و تا وقتی زبانم قدرت گفتن دارد، پیوسته در حال ستایش و تحسین تو خواهم بود.

بدن سیمین و درخشان تو به قدری زیباست که زر خالص در برابر آن احساس حقارت می‌کند و چهره پرنور تو چنان است که ماه تابان از دیدن آن خجالت‌زده می‌شود.

عاشقِ روی تو چنان مجذوب زیبایی‌های تو شده که باغ و چمن‌زار در نظرش جلوه‌ای ندارد و کسی که در کوی تو سکونت دارد، از باغ بهشت نیز روگردان و بیزار است.

اگر دست از تسبیح‌گردانی بر ندارم و به دنبال مناسک مذهبی بروم، در طریقتِ عشق کافر محسوب می‌شوم؛ زیرا تا زمانی که زلفِ زیبا و پیچ‌درپیچِ تو در دست دارم، همان زلف برای من حکمِ زنار (کمربندِ اهل ذمه) را دارد.

من سرِ تسلیم بر قدم‌های محبوبِ باده‌فروش می‌گذارم و تا زمانی که در دیر مغان نشانه‌ای از شراب و میخانه باقی است، من نیز در آنجا خواهم ماند.

اگر خال و خطِ چهره‌ی او را به دقت نگاه کنی، برایت روشن می‌شود که چرا شب‌های دوری و هجران تا این حد تاریک و طولانی و غم‌انگیز است.

فروغی، ارزشِ داشتنِ آرامش و جمع بودنِ حواس را به خوبی می‌داند؛ زیرا به خاطرِ درگیریِ ذهنی با آن زلف‌های پریشان و آشفته‌ی معشوق، حال و روزِ خودش نیز پریشان و آشفته گشته است.