دیوان اشعار - غزلیات

آرزو می‌کنم معشوقِ جان‌بخشِ من، از من طلبِ جان کند؛ تا با فدا کردنِ جانم در راهِ او، رقیبِ من از شدتِ این فداکاری و نزدیکیِ من به معشوق، بمیرد و نابود شود.

اگر در میان نباشد، مقصود و غایتِ کار رسیدن به وصالِ معشوق نباشد، تفاوت میان مرگ و زندگی برای من بی‌معناست؛ چرا که زندگی بدونِ او حکمِ مرگ دارد.

ما از زندگی دست شستیم و در عوض، شهدِ شیرینِ بوسه از لبانش را چشیدیم؛ به راستی که این کامیابیِ ما، شایسته حسادت و غبطه خوردن است.

ما عشقِ او را برگزیدیم و به جای سودِ دنیوی، درد و رنجِ او را خریدار شدیم؛ پروردگارا، کاری کن که در این بی‌‌زیانی و معامله‌ی عاشقانه‌، دچارِ خسران نشویم.

در عالمِ عشق، رابطه‌ای عجیب و متناقض شکل گرفته است؛ بدین‌گونه که نامهربانی‌های او با مهر و محبتِ ما آمیخته و هم‌نشین شده است.

در عین حالی که زبانم به سخن باز نمی‌شود، در عمقِ جان با او در حالِ گفتگو هستم؛ این حالتی عجیب و غریب در سکوتِ عاشقانه من است.

صدها بار از فرطِ ناتوانی در برابرِ او به خاک افتادم، تنها به این امید که نگاهِ ترحم‌آمیزِ او به ناتوانی و نیازِ من بیفتد.

تا زمانی که خود را فراموش نکردیم و از هستیِ خویش رها نشدیم، نتوانستیم نشان و ردی از او بیابیم؛ چرا که انسانِ غافل از حقیقتِ خود، از مقامِ بی‌نشانیِ معشوق بی‌خبر است.

همان نگاهِ اول باعث شد که پیراهنِ صبوری و شکیبایی را بدرم؛ و در نتیجه‌ی این بی‌تابی، رازِ پنهانِ عشقِ ما آشکار گردید.

زمانی که کوشیدیم زیباییِ چهره‌ی او را در نوشته توصیف کنیم، دیدیم که حتی دانایان و عالمان نیز در برابرِ عمقِ مفاهیمِ عشقِ ما ناتوان و مبهوت مانده‌اند.

ای فروغی، ما در مسیرِ عاشقی نقشه‌ها و تدبیرهای بسیاری اندیشیدیم، اما در نهایت دریافتیم که هیچ‌کدام از این کاردانی‌ها و عقل‌ورزی‌ها در برابرِ تقدیرِ عشق کارساز نیست.