دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوق، زلف‌های گره‌خورده‌ی تو، خرد و فرزانگیِ مرا در هم شکسته و آشفته ساخته است و همین زنجیرِ گیسوان تو، دلیل و سرمایه‌ی اصلی جنون و شیداییِ من شده است.

ما با کمالِ شجاعت و مردانگی، سرِ خود را پیشِ تیغِ تیزِ نگاه یا رفتارِ تو نهادیم؛ در این میدانِ نبردِ عشق، هیچ‌کس به اندازه ما در طریقِ مردانگی و فداکاری قدم پیش نگذاشته است.

تو هرگز هم‌راز و محرمِ دلِ من نشدی، اما عشقِ تند و آشفته‌کننده‌ی تو باعث شد تا من از تمامِ مردمِ دو عالم دوری گزینم و با همه بیگانه شوم.

من آن مرغِ اسیری هستم که در دامِ تو گرفتار شده‌ام؛ به قدری در رنج و محرومیت هستم که حتی سایر پرندگانِ باغِ غم نیز از دیدنِ وضعیتِ من و نبودِ دانه‌ی (بهره‌ای از وصال) برای من، اندوهگین می‌شوند.

به معشوق گفتم: هیچ‌کس در این عالم به اندازه‌ی من بیچاره و درمانده نیست؛ او پاسخ داد: هیچ بتی (زیبارویی) هم در این جهان به اندازه‌ی من شایسته‌ی معشوقی و دلربایی نیست.

پرسیدم: قاتل و نابودکننده‌ی جانِ صاحبدلان و هوشمندان کیست؟ پاسخ داد: همان چشمِ گیرایی که سببِ مستی و ازخودبی‌خودیِ من است.

فروغی، با همان یک شعله‌ی عشقش، تمامِ عالم را به آتش کشید؛ همان شمعی که سبب شد تا من همچون پروانه گردِ آن بگردم و بسوزم.