دیوان اشعار - غزلیات

برآمدنِ موهای نوظهور بر چهره‌ی تو، نتیجه‌ی دودِ ناشی از آهِ جگرسوزِ من است؛ گویی تیرگیِ روزگار من و آهی که از آن برخاست، سببِ این زیبایی (خط بر چهره) شده است.

بدخواهان و منکران، مرا به گناهِ عشقِ تو کشتند؛ اما نمی‌دانند که همین عشق که آن را گناه می‌پنداشتند، در نهایت عاملِ رستگاری و ثوابِ اخروی من شد.

من در روز قیامت برای خونِ ریخته‌شده‌ام طلبِ دیه نمی‌کنم؛ اگر دوباره فرصتی پیش بیاید که نگاهی به رویِ زیبای تو بیندازم، گویی تمامِ حقِ خود را بازستانده‌ام.

شهیدانِ راه عشق نیازی به گواه و شاهدِ انسانی ندارند؛ همان‌قدر که جان در راه عشق فدا شده، کافی است و نیازی نیست کسی بر حقانیت و شهادتِ ما گواهی دهد.

من به یک نگاهِ ناچیز هم قانع بودم، اما معشوقِ من چنان مغرور و بلندمرتبه است که به‌سختی ممکن است به حالِ عاشقی که همچون گدا در برابرش ایستاده، نظر کند.

چشمانِ او حتی لحظه‌ای به حالِ دلِ دردمند و خسته‌ی من توجهی نکرد؛ خدایا، امیدوارم هیچ‌کس به روزِ سیاه و حالِ تباهِ من گرفتار نشود.

از او پرسیدم که چه چیزی باعث و بانیِ این همه آشوب و فتنه (در دل‌ها) است؟ گفت: همان ماری (موی پرپیچ و تاب) که زیر کلاهم خفته است.

به او گفتم که اشک‌های من به قدری زیاد است که چاهی عمیق حفر می‌کند؛ گفت: اگر خاکِ راهِ مرا (به نشانه ارادت) بر چشمانت بکشی، این درد درمان می‌شود.

ای فروغی، آیا می‌دانی که آن خورشیدِ بزرگ و نیر اعظم چیست؟ آن تنها پرتوی ناچیزی از درخششِ چهره‌ی همچون ماهِ معشوقِ ماست.