دیوان اشعار - غزلیات

تا زمانی که ما با ازخودبی‌خود شدن و رسیدن به سرمستی به ساحت معشوق راه نیابیم، حاجت و خواسته‌ی قلبی ما در «خرابات مغان» (که جایگاه رندان و عاشقان پاک‌باخته است) برآورده نخواهد شد.

عشق همان پیر و مرشد خردمندی است که ما از دستانش جام معرفت نوشیده‌ایم و عقل در برابر آن، همچون کودکی است که تازه در مکتب و مدرسه‌ی ما الفبای دانش را می‌آموزد و هنوز به عمق مسائل نرسیده است.

ما جز نوشیدن پی‌درپی شراب عشق، هدیه یا پیشکشی شایسته‌تر در این راه نداریم؛ چرا که شیوه‌ی زندگی، مرام و مسلک ما تنها همین روش دل‌نشین و عاشقانه‌ است.

برای ما آیینی جز «کفرِ محبت» (عشقی که تمامی باورهای پیشین و رسمی را در خود حل می‌کند) وجود ندارد و هیچ مسلکی برتر و دل‌نشین‌تر از این هدف و آرمان ما یافت نمی‌شود.

خدایا، گویی ناله‌های ما در پیشگاه تو هیچ تأثیری ندارد؛ وگرنه قدرت و سوزِ ناله‌ی «یا رب» گفتن ما آن‌قدر زیاد است که می‌توانست پایه‌های عرش الهی را به لرزه درآورد.

هیچ‌کس نباید به سرنوشت تیره‌ و تار ما در راه عشق دچار شود؛ چرا که بختِ سیاه ما چنان شوم است که حتی آسمان و فلک را نیز تیره و تار کرده است.

دیروز هنگام سحر، وعده‌ی دیدار به ما داده شد، اما از بختِ تیره‌ی خود می‌ترسم که این روزِ روشنِ وعده، به شبِ تارِ ناامیدی بدل شود و دیدار میسر نگردد.

تا زمانی که عشق، طومارِ خوشبختی و سرنوشت ما را امضا نکرد (تأیید نکرد)، خدمت‌گزاری در پیشگاه معشوق، جایگاه و مقام رسمی ما نشد.

ای فروغی، اگر راه رسیدن به سرمنزل مقصود همین است که ما در پیش داریم، مرکبِ راهوارِ ما در اینجا از حرکت باز می‌ماند و لنگ خواهد شد (یعنی راه بسیار دشوار و پیمودن آن فراتر از توان ماست).