دیوان اشعار - غزلیات

دیروز اشک‌های چشمم را که مانند کودکی بی‌دفاع بودند، در راه تو ریختم؛ گویی او را برای مراقبت به دایه‌ای سپرده‌ام تا در نبود من از او نگهداری کند.

بخت و اقبال من که تاکنون از من گریزان بود، اکنون آرام گرفته و وحشت و اضطرابم پایان یافته است؛ چرا که سرِ زلفِ تو همچون دامی برای قلبِ بی‌قرار من شد.

من در ازای بوسه‌ای از لب‌های شیرین تو، جانم را فدا کردم؛ چرا که کالایِ نفیس و ارزشمندی چون وصالِ تو، ارزشِ پرداختِ بهایی سنگین مثل جان را دارد.

اگر آن معشوقِ زیبا (پری‌چهره) با تکبر و ناز از کنار من بگذرد، من از شدتِ شیدایی و اندوه، گریبانِ خود را می‌درم و آن را در مسیرِ قدم‌هایش می‌افکنم.

تو که چهره‌ات را آشکار کرده‌ای و با کرشمه و ناز، دلبریِ تمام عیار نشان داده‌ای، داغِ تازه‌ای بر دلِ لاله که خود از پیش داغ‌دیده بود، نهاده‌ای.

قلبِ من با همان نگاهِ اولِ تو شکار شد؛ پس دیگر چرا مرا زخمی تازه می‌زنی؟ من که خود صیدی هستم که در خونِ خویش می‌تپم و از پای درآمده‌ام.

به چشمانِ سیاه و زیبای خود بنگر؛ اگر تا به حال زیبایی‌اش را ندیده‌ای، اکنون به این چشمانِ مستِ کمین‌کرده و همچون ترکِ کمان‌داری نگاه کن که تیرِ نگاهش را رها کرده است.

از لحظه‌ای که قصهٔ ناشنیده و تلخِ بی‌وفایی‌ات را از لبانت شنیدم، گویی زهرِ مرگ را نوشیده‌ام و طعمِ تلخِ جان دادن را چشیده‌ام.

ای فروغی، من از لعلِ لبِ او هیچ بهره‌ای (بوسه یا وصالی) نبرده‌ام؛ پس چگونه می‌توانم طعمِ شربتی را که هنوز نچشیده‌ام، درک کنم؟