دیوان اشعار - غزلیات

نرسیدن به لب‌های شیرین و خواستنی معشوق، داغی است که حتی بر دل فرهاد نیز مانده بود و من نیز همچون او از وصال لب‌های معشوق محروم مانده‌ام.

گیسوان تاب‌دار و پرپیچ‌ و‌ خم تو چنان زنجیری است که اگر به دستم بیفتد، می‌توانم هزاران دلِ شیدا و سرگشته را در بندِ آن گرفتار کنم.

اگر در خلوت شب، فرصتی دست دهد تا بتوانم دستم را به گیسوان سیاه و خوش‌بوی تو برسانم، تک‌تکِ دردهای دلِ سوخته و فقیرم را برایت بازگو خواهم کرد.

اگر در جهان ندیده‌ای که چگونه سیم (فلز نقره) روی سنگ قرار می‌گیرد، به سینه سپید و لطیف تو و قلب سخت و بی‌رحمت بنگر که چگونه این تضاد را در خود جای داده‌اند.

چشم بصیرت و حقیقت‌بین خود را بر چهره تو گشودم و با دیدن زیبایی‌ات، به سرچشمه حقیقت و نور مطلق رسیدم.

تنها کسی می‌تواند خاک کوی تو را بالشِ سرِ خود کند و در آنجا بیاساید که از ابتدا هرگز طعمِ آسایش و خواب راحت بر روی بالش‌های نرم و معمولی را نچشیده باشد.

اگر در تاریکی شب اجازه دهی که اشکم بر چهره‌ام جاری شود، درخشش این اشک‌ها چنان خواهد بود که ماه و ستاره پروین در برابر آن رنگ می‌بازند.

اگر تو در فصل بهار به باغ قدم بگذاری، زیبایی تو چنان خیره‌کننده است که تمام گل‌ها و گیاهان زیبا مانند سرو و سمن و نسرین در برابر تو ناچیز شده و ریشه‌کن می‌شوند.

اگر تو با آن گیسوانِ پرچین و شکن (که شبیه زُنّارِ اهل کفر است) به معبد بت‌پرستان بیایی، حتی آن‌ها نیز بت‌های سنگی خود را رها کرده و تو را پرستش خواهند کرد.

جلوه‌ی گیسوان تو چنان ایمان و دل مرا ربود که دیگر نمی‌توان مرا مسلمان نامید، چرا که در مکتبِ عشقِ تو، آیینِ دیگری بر جانم نشسته است.

از سیاهیِ بختِ خود بیمناکم که مبادا تیرگیِ تقدیرم، جلویِ چهره‌ی درخشانِ تو (خورشید) را بگیرد و دورِ آن دایره‌ای از تیرگی بکشد.