دیوان اشعار - غزلیات

در این بازیِ پرخطرِ عشق، سرانجام همه‌چیز؛ یعنی دل و دینم را باختم و این عقلِ مصلحت‌اندیش را که همیشه نگرانِ سود و زیانِ دنیوی است، از خود راندم.

فصل بهار فرارسیده است، دیگر چرا به دنبال جامِ افسانه‌ایِ جمشید می‌گردی؟ همین جامِ سفالیِ ساده را با شرابِ ناب پر کن که برای رسیدن به حالِ خوش، همین کافی است.

ای کسی که در گذشته، فرهاد (کوهکن) را به خاطرِ خیره‌شدن به چهره‌ی شیرین سرزنش می‌کردی، اگر خودت یک‌بار جلوه‌های دلربای او را می‌دیدی، حتماً تو نیز گرفتار می‌شدی.

وقتی گره‌های زلفِ سیاه و خوش‌بوی تو باز شد و پریشان گشت، عطرِ آن در عالم پیچید و به قدری دلربا بود که گویی نسیمِ غیرت بر جانِ عطاران و عطرفروشان افتاد و بازارشان را به هم ریخت.

اگر خبرِ قامتِ رعنای تو را به باغبان برسانند، او از شرمِ زیباییِ تو، درختانِ سرو و گل‌های نسرینِ باغش را آتش می‌زند؛ چرا که آن‌ها در برابر تو هیچ جلوه‌ای ندارند.

وقتی که از حرارتِ شرابِ دیدارِ تو، عرق بر چهره‌ات می‌نشیند، آسمان از شرمِ این همه زیبایی، ماه و ستاره‌ی پروین را پنهان می‌کند.

اگر تو با لبخندت آن لبانِ سرخ و شیرینت را بگشایی، هرچند که در اوجِ خرسندی باشم، حاضرم تلخیِ غم و رنج را نیز به جان بخرم.

اگر تو حجاب را از چهره‌ات کنار بزنی، آن‌قدر زیبایی‌ات بی‌نظیر و خارق‌العاده است که نام و آوازه‌ی نقاشی‌ها و ظرافت‌های هنریِ چین و ماچین فراموش خواهد شد.

دفترِ شعرم پر از عطرِ خوشِ عنبر شد، چراکه با قلمم خطوطِ چهره و زلفِ خوش‌بوی تو را توصیف کردم.