دیوان اشعار - غزلیات

ما با آن ساقیِ ازلی (یا محبوب حقیقی) چنان عهد و پیمانی بستیم که تا زمانی که زنده هستیم، تفاوت حقیقی میان دین‌داری راستین و کفر را به خوبی درک کنیم و به کمال برسیم.

من در محلِ تجمعِ دلدادگان و میخانه‌ی معرفت، با وجود تمامِ کاستی‌ها و گناهانم، خشنود و آرام هستم؛ زیرا خاکِ این آستان، عیب‌ها و خطاهایِ هر انسانِ آلوده‌دامنی را می‌پوشاند و او را تطهیر می‌کند.

در حضورِ عاشقان و دردمندانِ میخانه، دیگر ادعای بزرگی و تکبر نکن؛ زیرا اینجا مکانی است که عظمتِ پوشالیِ پادشاهان نیز در برابرِ تواضعِ عاشقانِ کوچک‌مقدار، شکسته می‌شود و هیچ‌کس بر دیگری برتری ندارد.

اگر تو هم حقیقتِ آشکار و پرتوِ درخشانِ چهره‌ی آن محبوب را مانندِ سپیده‌دم ببینی، از شدتِ بی‌قراری و شوق، تا روز قیامت گریبانِ خود را به نشانه‌ی غم و اندوهِ عشق چاک خواهی زد.

دلی که پریشان و آشفته‌حالِ در جستجوی محبوب است، هرگز به آرامش و یکپارچگی نمی‌رسد؛ مگر زمانی که آن معشوق با زلفِ پر پیچ و خمِ خود، این دل‌های پراکنده را به گردِ خویش جمع کند و سامان ببخشد.

آن‌گاه که معشوق، کمانِ ابرو را برای پرتاب کردنِ تیرِ مژگان آماده می‌کند، دل و جانِ عاشقانِ حقیقت‌بین را در یک لحظه به هم می‌دوزد و شکارِ خود می‌کند.

چگونه ممکن است کسی که آن‌قدر مغرور و بی‌رحم است که خونِ پاکان را با بی‌اعتنایی بر خاک می‌ریزد، سرِ لطف و بخشش به سوی خاکساری و ناتوانیِ من داشته باشد؟

اگر زاهدِ خشک‌مغز نیز آن زیبایی و چهره‌ای را که من دیدم مشاهده کند، در همان نگاهِ نخست، آرزوی رفتن به بهشت و رسیدن به پاداش‌های اخروی را از سر بیرون می‌کند و به هیچ می‌انگارد.

ای واعظ، مرا به خاطر عشق ورزیدن به محبوبم سرزنش مکن؛ چرا که بسیاری از اولیا و بزرگانِ دین، از طریق همین کفرِ ظاهری (یعنی گذشتن از غیر محبوب)، به ایمانِ حقیقی دست یافته‌اند.

ای کاش ساقی دمی آن جوانِ زیباروی شود تا از دیدنِ آن همه زیبایی، حتی خضرِ نبی نیز چنان بی‌خود شود که آبِ حیات (عمر جاودان) را بیهوده بر خاک بریزد و آن را فدای آن لحظه کند.

ای فروغی، قلبم در این قفسِ تن چنان در تنگنا قرار گرفته است که می‌تپد؛ چرا که روحِ بلندپروازِ انسان مانندِ پرنده‌ی گلستان است و نمی‌تواند در کنجِ تنگ و تاریکِ بدن به آرامش برسد.