دیوان اشعار - غزلیات

اگر معشوق تو را با شمشیرش تهدید به مرگ کرد، گردن در برابر فرمان او خم کن و تسلیم باش؛ چرا که برای کسی که عاشق حقیقی است، آتش بلا و رنج نیز مانند داستان حضرت ابراهیم، به گلستانِ آرامش و لطف تبدیل می‌شود.

یا اصلاً به سوی معشوق قدم نگذار و به حریم او نزدیک نشو، اما اگر تصمیم گرفتی که به دیدارش بروی، باید در برابرش سجده کنی؛ زیرا انحنا و زیبایی ابروی او، این کرنش و تعظیم را بر هر عاشقی واجب کرده است.

بنگر و دقت کن که چگونه در دهان کوچک معشوق، حروف و اجزا به هم آمیخته‌اند؛ این دهان همان چیزی است که بسیاری به اشتباه گمان می‌کردند الف (نماد راستی و صراحت) با میم (نماد دهان کوچک) سازگاری ندارد، اما زیبایی آن فراتر از این بحث‌هاست.

آیا می‌دانی چه کسی از هم‌نشینی با زیبارویانِ سیمین‌بر بهره‌مند می‌شود؟ کسی که در نگاهش، ثروت و مال (سیم) هیچ برتری و تفاوتی با سنگ‌های بی‌ارزش ندارد و تنها به عشق می‌اندیشد.

من دیگر نه آرزوی رسیدن به بهشت را دارم و نه ترسی از جهنم در دل می‌پرورانم؛ چرا که عشقِ او چنان در جانم ریشه دوانده که تمام دغدغه‌های مربوط به امید و بیم اخروی را از خاطرم پاک کرده است.

کسی که با جان و دل کمر به خدمت پیر مغان (مرشد و راهنمای راه عشق) می‌بندد، دیگر هیچ توجهی به قدرت، مکنت و سلطنت در هفت اقلیم جهان ندارد و این سلطنت‌ها در نظرش بی‌ارزش است.

اگر معشوق (که در اینجا به "خواجه" تشبیه شده) خون مرا بریزد، این کار برای من جای شکایت نیست، بلکه جای منت و سپاسگزاری است؛ چرا که بنده عاشق هرگز از حکمِ معشوق خود گله نمی‌کند.

ای فروغی، دست تقدیر و آفرینش، آن زلف پرپیچ و خم را با چنان هنرمندی و دانشی آفرید که برای دلربایی و فریفتنِ جانِ آدمیان، نیازی به هیچ تعلیم و آموزشی نداشت.