دیوان اشعار - غزلیات

در واپسین لحظاتِ عمرم، محبوبِ شیرین‌سخن به دیدارم آمد؛ گویی با آمدنِ او، جانِ دوباره‌ای در کالبدِ من دمیده شد و نفسِ آخرم، به آغازِ زندگیِ جدیدم بدل گشت.

من با هزاران حسرت و دریغ از کوی تو عبور کردم و گذشتم؛ اکنون واویلا و صد افسوس اگر قرار باشد روزگار مرا به همین حالِ رنجورِ دوری از تو رها کند.

چگونه می‌توانم دلم را از تو که سینه‌ای سیمین و دلی لطیف داری، برکنم؟ چرا که خداوند به من دلی از آهن نداده است که بتوانم در برابرِ زیبایی و جاذبه‌ی تو، سنگ‌دل و بی‌اعتنا باشم.

با خود اندیشیدم که با بهره‌گیری از عقل و درایت، خود را از چاهِ بلاخیزِ عشق دور نگه دارم؛ اما افسوس که چشمانِ سحرآمیزِ تو (که به نرگس تشبیه شده) راهِ دیدنِ حقیقت را بر من بست و عقل مرا زایل کرد.

در وعده‌گاهِ دیدارِ تو آن‌قدر منتظر ماندم که جانم به لب رسید و در آستانه‌ی مرگ قرار گرفتم؛ تو وعده‌ی مهربانی دادی اما در نهایت با کینه و بی‌اعتنایی، مرا کشتی.

از آن زمان که دلم به زلفِ تو الفت گرفت و اسیرِ پیچ و تابِ گیسوی تو شد، از تمامِ تعلقات و نگرانی‌های دنیوی و اخروی آسوده گشتم.

با وجودِ آنکه سیلِ اشک‌هایم از سرم گذشت و در غرقابِ گریه غرق شدم، باز هم پیشانی‌ام از خاکِ آستانه‌ی درگاهِ تو پاک نشده است (یعنی همچنان در حالِ سجده و کرنش هستم).

من به آن خیالِ لبِ سرخِ تو می‌نازم که همچون نگینِ انگشتریِ جمشید، تمامِ عالم را مسخرِ خود کرده و آفاق را زیرِ سلطه‌ی خود درآورده است.

آن زهرِ تلخی که عشقِ تو در عسلِ وجودم ریخت، خود دلیلی شد تا خاصیت و حقیقتِ آبِ زندگانی (جاودانگی) را بشناسم و به آن آگاه شوم.

ای فروغی! من به هدفِ تیرِ آن کماندارِ سخت‌گیر (معشوق) بدل شدم؛ از خداوند می‌خواهم که چشمِ بدِ روزگار، مرا هدفِ تیرهای بلا قرار ندهد.