دیوان اشعار - غزلیات

بلا و مصیبتِ عشق، قاتلِ جانِ من شده است؛ همان عشقی که تصور می‌کردم مایه‌یِ آرامشِ جانم خواهد بود، در نهایت به آفت و بلایِ جانم تبدیل شد.

چشمانِ فریبایِ معشوق با دلِ بیمار و رنجورِ من انس گرفت و با آن پیوند خورد؛ عاقبت، دردِ ناشی از عشق، خودش تبدیل به دارویِ شفابخشِ من شد.

صبحگاهان از شدتِ حسرتِ زیباییِ تو گریبانِ خود را می‌درد؛ چرا که طلوعِ خورشید در برابرِ درخششِ چاکِ گریبانِ تو (یا تلالوِ جمالت)، همچون برآمدنِ خورشیدی در برابرِ خورشیدی دیگر است.

دیشب به خاطرِ پریشانیِ ذهن و آشفتگیِ خاطرم، به زلفِ تو پناه بردم و در آن پیچ و تاب‌ها گم شدم؛ اما عشق حاجتم را روا کرد، زیرا در آن سرگشتگی و پریشانی، به مقصودِ خود رسیدم.

جان‌سختی و وابستگی به این دنیا مانع از قدم نهادن در کویِ وفاداری می‌شود؛ اما زمانی که جانِ خود را به جانان سپردم، سختی‌هایِ راه برایم آسان شد.

داستانِ یوسفِ گم‌گشته را اکنون به درستی درک کردم؛ یوسفِ دلِ من (یا معشوقِ من) در چاهِ عمیقِ چانه‌ات گرفتار شد.

حسرتِ عشق هرگز از دلِ پرغمِ من بیرون نرفت؛ هر چه خونِ دل از چشمانم جاری شد، همگی بر دامانم ریخت (و ذره‌ای از غمم کاسته نشد).

من با صبر و شکیبایی نتوانستم به خواسته‌یِ دلم برسم؛ وگرنه به اندازه‌یِ توانم در غمِ تو صبر کردم، اما فایده‌ای نداشت.

ای معشوق، تو کیستی؟ آیا ستاره‌یِ مشتری هستی یا زهره؟ یا ماه هستی یا پری؟ تو همان کسی هستی که تمامِ آرزوهایِ من در دو جهان با رسیدن به تو برآورده شد.

خانه و کاشانه‌یِ مردمِ شهر، همگی به خاطرِ زیباییِ آشوب‌گرِ تو خراب شده است؛ فقط خانه‌یِ منِ «فروغی» نیست که در راهِ عشقِ تو ویران شده، بلکه کارِ همه به همین‌جاست.