دیوان اشعار - غزلیات

در خواب چهره‌ای را دیدم که در بیداری نصیبم نمی‌شود؛ و با اشکی که از مژگانم جاری شد، باغِ زیبایی (چهره) تو را که هنوز هیچ‌کس به آن دست نیافته، آبیاری کردم.

قطره‌ای از خونِ تازه‌ی تو به دلم رسیده است (شاید کنایه از داغِ عشقی که بر دل نشسته)؛ بهتر است این هدیه‌ی تازه رسیده را با تمام وجود (در دیدگانم) جای دهم و گرامی بدارم.

چشمان تو با دلِ من که مانند کبوتری بی‌قرار است، انس گرفته‌اند؛ من نیز توانسته‌ام بازِ شکاریِ رمیده و وحشیِ تو را با عشقِ خود رام کنم.

من که شخصاً صدای تو را شنیده‌ام و با تو هم‌کلام شده‌ام، چرا باید به سخنانی که دیگران از زبانِ تو نقل می‌کنند، گوش بسپارم؟

اگر کسی تا به حال تیر و کمان عشق را ندیده است، بیاید و به قامتِ خمیده‌ی من و قدِ کشیده و بلندِ تو نگاه کند (تا بفهمد کمان کیست و تیر کیست).

اندام من از شدت غم و خمیدگی همچون ساز چنگ شده است، اما با این حال تواناییِ آن را ندارم که زلفانِ پیچ‌درپیچِ تو را به چنگ آورم و در دست بگیرم.

کسی که هر سحرگاه، آن خمیدگیِ زلفِ تو را که مانند صبحِ در حالِ دمیدن است می‌بیند، دیگر برایش شب به پایان نمی‌رسد (چون غرق در تماشای آن زیبایی است).

لعلِ لبِ تو نتوانست دردِ دلِ مارگزیده‌ام (عاشقی که گرفتار زلف تو شده) را درمان کند؛ گویا این زلفِ ماری‌شکل، آن‌قدر زهرآگین است که هیچ دارویی (مهره‌ی مار) بر آن اثر ندارد.

ای کسی که به سینه‌ی چاک‌چاکِ من از سرِ تمسخر خندیدی؛ خدا را شکر که توانستم با این غزل، جیبِ (گریبان) دریده‌ی تو را نیز بدوزم (کنایه از اینکه با سخنم تو را نیز به بند کشیدم).

به موی او دست نزن و محوِ تماشای چهره‌اش مشو؛ زیرا او چنان بی‌رحم است که دستِ آخر، دامنِ چشمانت را به خونِ دلِ خودت آلوده می‌کند (تو را به کشتن می‌دهد).

فروغی، دیگر از درِ خانه‌ی او کجا می‌خواهی بروی؟ کسی خریدارِ متاعِ تو نیست، چرا که آنچه تو داری، معشوق قبلاً آن را خریداری (تصاحب) کرده است.