دیوان اشعار - غزلیات

زلف گره‌خورده‌ی تو مانند زرهی بر تن توست؛ پس وقتی چنین زره طبیعی و زیبایی داری، دیگر چه نیازی به پوشیدن جوشن (زره جنگی) در میدان نبرد داری؟

اگر تو صف زیبایی‌های عالم (که به ترکان تشبیه شده‌اند) را به هم بریزی و شکست دهی، سزاوار توست؛ چرا که مژه‌های تو لشکری را شکست می‌دهند و تو خود یک صف‌شکنِ تمام‌عیار هستی.

از چشمان مست و بی‌رحم تو (که کافر خوانده شده‌اند) می‌توان به روشنی دریافت که تو با زیبایی‌ات مرتکب قتل بی‌گناهان شده‌ای و خونِ این عاشقانِ دل‌شکسته بر گردن توست.

چگونه می‌توانم در روز قیامت دامن تو را برای شفاعت و دستگیری بگیرم، در حالی که دست‌های تمام مردم دو عالم برای طلب حاجت به دامن تو آویخته است؟

من به خاطر دوستی و عشقِ تو، با تمام مردم دنیا دشمن شدم، اما نمی‌دانم تو چرا با من که عاشقت هستم، دشمنی می‌کنی؟

تو دل مرا شکستی و مرا از هر دو عالم بی‌خبر کردی؛ تعجبی هم ندارد، چرا که تو زلف‌های پرپیچ و خم و چشمان پر از حیله و نیرنگ داری که هر کسی را گرفتار می‌کند.

ای که مانند همای زرین‌بال هستی، من به سایه تو دلخوش و خرسندم، زیرا جایگاه و نشیمن تو بر فراز قلب‌هایِ استوار و راست‌قامتِ عاشقان است.

چگونه می‌توان از وصال و دیدار تو دست کشید و چشم‌پوشی کرد، در حالی که تو درست در میان دل و چشمان من خانه کرده‌ای؟

چطور ممکن است که تو داراییِ دل و دین مردمان را به تاراج نبری، در حالی که چشمانت مانند کافران بی‌رحم و مژگانت مانند راهزنان، ایمان و دل عاشقان را غارت می‌کنند؟

ای فروغی، بدان که بختِ سیاه (تیره‌روزی) چیزی نمی‌گوید و شکایتی ندارد، زیرا تو خود به تیره‌بختی و سرنوشتِ غم‌بارِ عاشقان آگاهی و این حقیقت نزد تو روشن است.