دیوان اشعار - غزلیات

لباس‌های فاخر و گران‌بها را بر قامت خویش مپوشان و وجودت را در حجاب قرار مده؛ چرا که وجود زیبایی همچون تو، نیازی به زینت‌آرایی با دیبا و پارچه‌های گران‌بها ندارد و خود به تنهایی کمال زیبایی است.

تو را باید بدون هیچ‌گونه حایل و پوششی در آغوش گرفت، چرا که من از تک‌تک اعضای بدن تو به تمامی مقصود و مراد خود دست یافته‌ام و نیازی به واسطه‌ای نیست.

اگر اجازه دهند که من تو را به دست آورم، از سر تا پای وجودت را همچون نیشکر شیرین می‌مکیدم و با تمام وجود غرق در لذت می‌شدم.

هنوز هم آنان که اهل طهارت و صفا هستند، میان خود و حقیقت، حجاب‌ها و پرده‌هایی قرار داده‌اند؛ ای ساقی، شرابی مصفا و خالص بیاور تا این پرده‌ها را کنار بزنیم.

با اشک‌های سحرگاهی، گرد و غبار را از اطراف چشمانت بشوی و پاک کن تا چشمانت بینا شود و در جام شراب، خنده‌های معشوق و درخشش حقیقت را به وضوح ببینی.

شب‌هنگام، جام جهان‌بین (جام آگاهی) را از دست ساقیِ معرفت بگیر؛ چرا که با نوشیدن از آن، می‌توانی آینده‌های پنهان را به وضوح مشاهده کنی.

آن چه شعله‌ای بود که از خیمه لیلی زبانه کشید که توانست خرمن هستی مجنونِ دشت‌نورد و سرگردان را به آتش بکشد و خاکستر کند؟

کمال زیبایی او را از زاویه نگاه من تماشا کن؛ همان‌طور که وا‌مق، زیبایی عذرا را با چشمان عاشقانه خود می‌دید، تو نیز او را از منظر چشمان من بنگر.

هنوز دلش به حال دل من نیامده و از من دلجویی نکرده است؛ شاید تقدیر چنین است که راه رسیدن به دل‌ها، تنها از طریق خودِ دل‌ها ممکن می‌شود (دل به دل راه دارد).

هنگام سحر، فرشته‌ای خجسته و نیک‌سرشت را دیدم که این سه بیت باشکوه را با آب طلا می‌نوشت.

ستاره اقبال درگاه پادشاه ناصرالدین، دامن افتخار و اقبال 'مهد علیا' (بانوی بزرگ دربار) را در دست گرفت و با آن گره خورد.

او بانوی ستوده و محترمی است که در پرده (حجاب) نشسته و فرّ و شکوه معجزه‌گون او، اختر و بخت بلند پرویز و تاج و تخت دارا را در هم شکسته و بی‌اعتبار کرده است.

ستاره بخت خجسته او در آسمان با افتخار ندا سر می‌داد که من صاحب و خریدار خورشید عالم‌آرا هستم (اشاره به نورانیت و جایگاه رفیع بانو).

ای فروغی، آن ماه تابان چنان مرا به سوی خویش جذب کرد و کشید که خورشیدِ تابان، 'حربا' (گیاهی که به سمت خورشید می‌چرخد یا آفتاب‌پرست) را به سمت خود می‌کشاند.