دیوان اشعار - غزلیات

از لحظه‌ای که در برابر تقدیر و خواستِ الهی تسلیم شدم و به مقام رضا رسیدم، دریافتم که در واقع خود بر سرنوشتم حاکم و فرمانروا شده‌ام.

تا زمانی که از جانِ خود نگذشتم و به مقامِ فدا نرسیدم، طعمِ آرامش را نچشیدم؛ و تا زمانی که به سیرِ درونی و شناختِ خویشتن دست نیافتم، نتوانستم حقیقتِ خداوند را بشناسم.

وقتی رو به سوی دوست کردی، خود را برای تحملِ جور و ستمِ دشمن آماده کن؛ و زمانی که نامِ عشق را بر زبان آوردی، باید برای مواجهه با هرگونه رنج و بلا مهیا باشی.

افسوس که آن زیبارویِ شیرین‌سخن، با این ادعا که روح‌بخش‌ترین نفس‌ها را از عیسی مسیح گرفته و به کار می‌بندد، ما را مجذوب و حیرانِ خود کرده و از پا درآورده است.

وقتی وصفِ زیباییِ لب‌هایش را برای اسکندر بازگو کردیم، او از شدتِ شرمساری، سرچشمه‌ی آب حیات را که در پیِ آن بود، پنهان کرد و آن را ناچیز شمرد.

ای باد صبا، دیشب از آن گل (معشوق) چه شنیدی و چه پیامی آوردی که با آن، دل‌های شیدای ما را که همچون مرغانِ خوش‌نوا بودند، این‌چنین به آتش کشیدی و بی‌قرار کردی؟

اگر بخت و اقبال یاری کند و بتوانم گیسوی بلند و پیچانِ او را به دست آورم، می‌توانم با آن، پایِ فراریِ صبر و شکیبایی را در بند کنم و آن را نگه دارم.

خداوندا، تو چه معشوقِ باصلابت و غیوری هستی که به خاطر شدتِ محبت، یاران و دوستانِ آشنا را با یکدیگر بیگانه کرده‌ای و همه را از هم جدا می‌کنی.

ای نگارِ زیبارو، از افرادِ نادان و بی‌بصیرت دوری کن؛ چرا که می‌ترسم حضورِ آن‌ها باعث شود دلهای باصفا و زلالِ پیرامونت تیره و کدر شود.

حتی اگر سوزنِ ستم و جفای تو، خونِ مرا بریزد و مرا بیازارد، باز هم نمی‌توانم رشته‌ی وفاداری و پیمانم با تو را رها کنم.

از وقتی دیده‌ی دلم با نورِ حق روشن شد، خورشیدِ پرتوافشان را در برابرِ عظمتِ آن نور، بسیار کوچک‌تر و ناچیزتر از یک ذره دیدم.