آی واژه - فروغ فرخزاد - اسیر

امشب آن حسرت دیرینهٔ من در بر دوست به سر می آید

در فروبند و بگو خانه تهی است زین سپس هر که به در می آید

شانه کو تا که سر و زلفم را در هم و وحشی و زیبا سازم

باید از تازگی و نرمی و لطف گونه را چون گل رویا سازم

سرمه کو ، تا که چو بر دیده کشم راز و نازی به نگاهم بخشد

باید این شوق که در دل دارم جلوه بر چشم سیاهم بخشد

چه بپوشم که چو از راه آید عطشش مفرط و افزون گردد

چه بگویم که ز سحر سخنم دل به من بازد و افسون گردد

آه ، ای دخترک خدمتکار گل بزن بر سر و بر سینهٔ من

تا که حیران شود از جلوهٔ گل امشب آن عاشق دیرینهٔ من

چو ز در آمد و بنشست خموش زخمه بر جان و دل و چنگ زنم

با لب تشنه دو صد بوسه شوق بر لب بادهٔ گلرنگ زنم

ماه اگر خواست که از پنجره ها بیندم در بر او مست و پریش

آنچنان جلوه کنم کو ز حسد پرده ابر کشد بر رخ خویش

تا چو رویا شود این صحنهٔ عشق کندر و عود در آتش ریزم

ز آن سپس همچو یکی کولی مست نرم و پیچنده ز جا برخیزم

همه شب شعله صفت رقص کنم تا ز پا افتم و مدهوش شوم

چو مرا تنگ در آغوش کشد مست آن گرمی آغوش شوم

آه ، گویی ز پس پنجره ها بانگ آهستهٔ پا می آید

ای خدا ، اوست که آرام و خموش به سوی خانهٔ ما می آید

اسیر