آی واژه - فروغ فرخزاد - اسیر

به زمین می زنی و می شکنی عاقبت شیشهٔ امیدی را

سخت مغروری و می سازی سرد در دلی ، آتش جاویدی را

دیدمت ، وای چه دیداری وای این چه دیدار دلآزاری بود

بی گمان برده ای از یاد آن عهد که مرا با تو سر و کاری بود

دیدمت ، وای چه دیداری وای نه نگاهی ، نه لب پر نوشی

نه شرار نفس پر هوسی نه فشار بدن و آغوشی

این چه عشقی است که در دل دارم من از این عشق چه حاصل دارم

می گریزی ز من و در طلبت بازهم کوشش باطل دارم

باز لبهای عطش کردهٔ من لب سوزان تو را می جوید

می تپد قلبم و با هر تپشی قصهٔ عشق تو را می گوید

بخت اگر از تو جدایم کرده می گشایم گره از بخت ، چه باک

ترسم این عشق سرانجام مرا بکشد تا به سراپردهٔ خاک

خلوت خالی و خاموش مرا تو پر از خاطره کردی ، ای مرد

شعر من شعلهٔ احساس من است تو مرا شاعره کردی ،ای مرد

آتش عشق به چشمت یکدم جلوه ای کرد و سرابی گردید

تا مرا واله و بی سامان دید نقش افتاده بر آبی گردید

در دلم آرزویی بود که مرد لب جانبخش تو را بوسیدن

بوسه جان داد به روی لب من دیدمت لیک ، دریغ از دیدن

سینه ای ، تا که بر آن سر بنهم دامنی تا که بر آن ریزم اشک

آه ، ای آنکه غم عشقت نیست می برم بر تو و بر قلبت رشک

به زمین می زنی و می شکنی عاقبت شیشهٔ امیدی را

سخت مغروری و می سازی سرد در دلی ، آتش جاویدی را

اسیر