آی واژه - فروغ فرخزاد - اسیر

از پیش من برو که دل آزارم ناپایدار و سست و گنه کارم

در کنج سینه یک دل دیوانه در کنج دل هزار هوس دارم

قلب تو پاک و دامن من ناپاک من شاهدم به خلوت بیگانه

تو از شراب بوسهٔ من مستی من سرخوش از شرابم و پیمانه

چشمان من هزار زبان دارد من ساقیم به محفل سرمستان

تا کی ز درد عشق سخن گویی گر بوسه خواهی از لب من ، بستان

عشق تو همچو پرتو مهتابست تابیده بی خبر به لجن زاری

باران رحمتی است که می بارد بر سنگلاخ قلب گنهکاری

من ظلمت و تباهی جاویدم تو آفتاب روشن امیدی

بر جانم ، ای فروغ سعادتبخش دیر است این زمان ، که تو تابیدی

دیر آمدم و دامنم از کف رفت دیر آمدی و غرق گنه گشتم

از تند باد ذلت و بدنامی افسردم و چو شمع تبه گشتم

اسیر