دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات بیانگر ستایش زیبایی مطلقِ محبوب و تأثیر شگرفِ عشق او بر هستی است. شاعر با زبانی فاخر، محبوب را کانون تمام زیبایی‌های جهان معرفی می‌کند و از نفوذِ بی‌مثال عشق او سخن می‌گوید که مرزهای مادی و معنوی را درنوردیده است.

درونمایه اصلی این شعر، توصیفِ ناگزیر بودنِ رنجِ عشق است؛ رنجی که نه تنها مایه‌ی عذاب، بلکه نشانه‌ای از کمال و بیداری دل است. به باور شاعر، عشقِ محبوب چنان فراگیر است که سراسر عالم را تحت تأثیر قرار داده و هیچ دلی از آن مصون نمانده است.