دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات بیانگر یک اصل اخلاقی عمیق و حکیمانه درباره پیوند میان کنش و واکنش است. شاعر با نگاهی وحدت‌گرایانه به هستی، تأکید دارد که مرز میان 'من' و 'دیگری' در ساحت عمل، فروریخته است. هر رفتاری که انسان نسبت به دیگران روا می‌دارد، به مثابه بذری است که در مزرعه وجود خود می‌کارد و محصول آن، چه نیک و چه بد، به خود او بازخواهد گشت.

محتوای اثر در پی هشدار به انسان است تا بداند که کردارش بازتابی مستقیم بر سرنوشت و روان خود او دارد. این نگاه، اخلاق را از دایره‌ای بیرونی و قراردادی، به حقیقتی درونی و وجودی تبدیل می‌کند که غفلت از آن، به زیان خودِ فاعلِ کار تمام می‌شود.