دیوان اشعار - رباعیات

فیض کاشانی

رباعی شمارهٔ ۲۵

فیض کاشانی
مغرور بعلم خود مشو مست مباش نزد علما نیست شو و هست مباش
در حضرت دوستان حق پستی کن نزد دشمن بلند شو پست مباش

درک و برداشت

هوش مصنوعی

درون‌مایه و پیام

این ابیات به تبیین جایگاه فروتنی و عزت نفس در سبک زندگی اخلاقی و عرفانی می‌پردازند. شاعر بر این باور است که دانش‌جویی واقعی تنها در سایه کنار نهادنِ تکبر و رسیدن به درکِ ناچیزی در برابر بزرگان حاصل می‌شود.

از سویی دیگر، متن تفاوت ظریفی میان فروتنیِ ممدوح در برابر دوستان و عزتِ نفس در برابر دشمنان قائل است؛ به طوری که تواضع نباید به حقارت و خواری در برابر دشمن بیانجامد.

معنای روان

مغرور بعلم خود مشو مست مباش نزد علما نیست شو و هست مباش

به دانش خود غره نشو و از سرمستیِ حاصل از آن بپرهیز. در محضر دانشوران، خود را از بندِ خودبینی برهان و ادعای وجود و برتری مکن.

نکته ادبی: استعاره از واژه مست برای نشان دادن غفلتِ ناشی از غرور به کار رفته است.

در حضرت دوستان حق پستی کن نزد دشمن بلند شو پست مباش

در حضور پاکان و دوستان خدا، فروتنی و تواضع پیشه کن، اما در مواجهه با دشمنان، با بزرگی و اقتدار ظاهر شو و تن به خواری نده.

نکته ادبی: تضاد میان پستی به معنای تواضع و پستی به معنای ذلت، با تاکید بر جایگاهِ مخاطب در متن صورت گرفته است.

آرایه‌های ادبی

تضاد (طباق) پستی کن / بلند شو

تقابل میان تواضع در برابر دوستان و عزت در برابر دشمن برای ترسیم مرزِ رفتار اخلاقی.

استعاره مست

استفاده از مستی به عنوان نمادِ گمراهی و بی‌خبری ناشی از غرور و خودپسندی.