دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات تصویری عبرت‌آمیز از گذر عمر و فرصت‌های از دست‌رفته ترسیم می‌کنند. شاعر با نگاهی واقع‌بینانه، مراحل مختلف زندگی انسان از کودکی تا پیری را واکاوی کرده و نشان می‌دهد که چگونه انسان در هر دوره‌ای از عمر، به دلایل مختلف از رسیدن به سعادت حقیقی باز می‌ماند.

پیام اصلی این قطعه، هشدار نسبت به غفلت در دوران توانمندی و جوانی است. نویسنده تأکید می‌کند که با سپری شدن عمر و رسیدن به دوران پیری، نشاط و توانایی‌های انسان کاهش می‌یابد و دیگر فرصتی برای شکار مرغ سعادت باقی نمی‌ماند؛ چرا که ابزارهای توفیق، که همان قدرت و اراده جوانی است، از دست رفته‌اند.