دیوان اشعار - غزلیات

چون هیچ توجه و دلسوزی نسبت به حال رنجور ما نداری، پس به دیدار ما نیا؛ چرا که وقتی دردی از مرگِ عاشقان در دل نداری، آمدنِ تو بر سر مزارِ ما نیز سودی ندارد.

جسم من در مسیرِ تو از بین می‌رود و به غبار تبدیل می‌شود، اما تو چنان از من دوری می‌کنی که حتی از راهی که غبارِ پیکرِ من بر آن نشسته است، عبور نمی‌کنی.

تو هیچ‌گاه در بندِ غمی گرفتار نشده‌ای و مهارِ قلبت به دستِ کسی نیست؛ چون بارِ سنگینِ رنجِ عشق را بر دوش نداری، با قافله‌ی دل‌سوختگانِ ما همراه نمی‌شوی.

من در سرزمینِ وفاداری به ویرانی رسیده‌ام و تو ساکنِ شهرِ بی‌وفایی هستی؛ از آنجا که تو بویی از وفا نبرده‌ای، به دیارِ ما قدم نمی‌گذاری.

دلم از باریک‌بینیِ اندامِ تو (یا غمِ دوری‌ات) مدام در حال آب شدن است؛ تو تا زمانی که من از رنج و لاغری همچون مویی باریک نشوم، به سوی ما نمی‌آیی.

ویرانه‌ی دلِ من با حضور یا توجهِ تو آباد نمی‌شود؛ پس از این خانه (دلِ من) بیرون برو، چرا که تو هیچ کمکی به سامان یافتنِ کارِ ما نمی‌کنی.

ای فیض، این چه نوع شکایتی است که می‌کنی؟ مگر می‌شود کسی نزدِ معشوق برود و به او بگوید که تو به کارِ ما نمی‌آیی؟ (این سخن نزدِ عاشق، بی‌معناست).