دیوان اشعار - غزلیات

هنگامی که به من نگاه می‌کنی، جانِ تازه‌ای به من می‌بخشی و وجودم را سرشار از حیات می‌کنی، و زمانی که خود را به بی‌خبری و بی‌توجهی می‌زنی، دلم را با بی‌اعتنایی از دستم می‌ربایی و شیفته‌ی خود می‌سازی.

قامتِ بلند و رعنای تو چنان باشکوه است که گویی قیامتِ دیگری در جهان برپاست؛ تو با نمایشِ این زیباییِ خیره‌کننده، یادِ روزِ رستاخیز را در ذهنِ من زنده می‌کنی.

وقتی گره‌های زلفِ خود را باز می‌کنی و موهایت را پریشان می‌سازی، گویی صدها غصه و گرفتاری از دلم گشوده و برطرف می‌شود؛ زلفِ تو نمادِ گره‌خوردگیِ ذهنِ من است.

اگر تو کینه و کدورت را از آیینه‌ی دلم بزدایی و پاک کنی، همزمان غم‌های مرا نیز از بین می‌بری؛ چرا که غم‌های من بازتابی در آیینه‌ی دل است و با پاکیِ دل، غم نیز از میان می‌رود.

زمانی که با لطف و مهربانیِ پنهانیِ خود به من می‌نگری، حیاتی تازه بر حیاتِ قبلی‌ام می‌افزایی و وجودم را سرشار از زندگیِ دوباره می‌کنی.

هنگامی که از عشقِ جانان سخن می‌گویی، هر تارِ مویِ بدنت گویی نغمه‌ای از فیض و رحمت می‌سُراید؛ تمامِ وجودِ تو در حالِ ستایش و بیانِ عشق است.

زمانی که لب می‌گشایی و در وصفِ زیباییِ محبوبان سخن می‌گویی، دریچه‌ی اسرارِ حقایقِ هستی برایم گشوده می‌شود و حقایقِ پنهان نمایان می‌گردد.