دیوان اشعار - غزلیات

ای دل، از تعلقات دنیوی و حتی آرزوهای مربوط به جهانِ دیگر دست بشوی تا طعم زندگیِ حقیقیِ روح را بچشی؛ در همین دنیا نیز اگر با چشمِ دل به هستی بنگری، بهشتِ جاویدان را در پیشِ روی خود خواهی دید.

پس از آنکه از دلبستگی‌های دنیا و طمعِ بهشتِ اخروی گذشتی، گامی فراتر بنه و از این دو نیز عبور کن تا اسرارِ پنهان و حقیقتِ هستی بر تو آشکار شود.

وقتی از دو مرحله‌ی دنیوی و اخروی عبور کردی و عقلِ خود را مرکبِ راهِ خویش ساختی، به سوی ما در میخانه‌ی عرفان بیا تا پیرِ مرشد و راهنمایِ حقیقت را ملاقات کنی.

به سیمایِ پیرِ ما بنگر تا چشمانِ بصیرتت نورانی شود؛ جامی از شرابِ معرفت از دستِ او بستان تا روحِ تو جانی دوباره بگیرد و جوانیِ ابدی یابد.

هنگامی که چشمانت به دستِ او بینا گشت و از آن شرابِ عرفانی سرمست شدی، پا در طریقِ عاشقانِ حقیقی بگذار تا ذاتِ یگانه‌ی هستی (جانِ جهان) را مشاهده کنی.

آنگاه به مرتبه‌ای می‌رسی که جانِ جهان می‌شوی و بر اقلیمِ هستی فرمانروایی می‌کنی؛ از حقیقتِ نهفته در جان‌ها آگاه می‌شوی و حقیقتِ مطلق را به وضوح می‌بینی.

در این مقام، عرشِ الهی برای تو به سادگیِ فرشِ زیر پایت می‌شود، جسمِ خاکیِ تو به روحی مجرد بدل می‌گردد، تاریکی‌هایِ وجودت به نور می‌گراید و زمینِ محدود را بی‌کران و آسمانی می‌بینی.

در عشقِ خداوند فانی شو تا به بقایِ ابدی برسی؛ هنگامی که فیضِ مطلقِ الهی را دریافتی، دیگر نه به این (دنیا) و نه به آن (آخرتِ پاداش‌محور) نظر نخواهی داشت.