دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوبِ خوش‌قدم و خجسته، چرا نگاهی به سوی من نمی‌اندازی؟ تو با همه مردم مهربانی می‌کنی، اما تنها با دلِ من این‌گونه بی‌مهر و سرد برخورد می‌کنی.

تو با همه مردم از سرِ مهر و دوستی، همنشین و هم‌صحبت می‌شوی، اما با من حتی رو در رو نمی‌شوی و نگاهی نمی‌کنی.

تو که از گل و خورشید زیباتری و با دیگران بسیار گرم و صمیمی هستی، در دلِ خسته و رنجورِ من، جز خارِ جفا و بی‌رحمی نمی‌کاری.

به من گفتی که اگر جانت را در راه من بدهی، به تو توجه خواهم کرد؛ اکنون که از دوری تو جانم به لب رسیده و در حال مرگم، باز هم به وعده خود وفا نمی‌کنی.

آه و ناله‌های من از آسمان‌ها و حتی از مقامِ لامکان (عرش و جایگاه بی‌نشان) فراتر رفته است؛ من در آتشِ غمِ تو سوختم و از بین رفتم، چرا به حالِ زارِ من رحم نمی‌کنی؟

از شدتِ دوری و رنج، خونِ دل از چشمانم جاری شده و دلم از تپش باز ایستاده و رمیده است و جان از تنم در حال پرواز است؛ ای محبوب، ببین که چه بر سرم آورده‌ای!

ای فیض، عمرت سپری شد و هیچ کارِ شایسته‌ای برای خدا انجام ندادی؛ حالا که تنها این دو سه روزِ اندک از عمرت باقی مانده، چرا آن را صرفِ رضایِ خدا و قضا و قدر الهی نمی‌کنی؟