دیوان اشعار - غزلیات

اگر با آن گام‌های ناز و خرامان از کنار ما عاشقان بگذری، چه چیزی از تو کم می‌شود؟ و اگر نگاهی گذرا به حال ما که چشم‌به‌راه تو هستیم بیندازی، چه زیانی برایت خواهد داشت؟

ما نه تنها تشنهٔ عشق تو هستیم، بلکه از دوری و هجران تو درهم‌شکسته‌ایم. چه می‌شود اگر به حال ما نگاهی کنی و از خاکِ وجودِ ما گذری کنی؟

هر کس را که می‌بینم، بهره‌مند از مهر و وفای توست. چه می‌شود اگر همان رفتاری که با دیگران داری، با منِ زار و ناتوان نیز داشته باشی؟

تو به من بگو که چه خواسته‌ای داری تا من همان را بی‌چون و چرا انجام دهم. چه می‌شود اگر از دل حزین و غمگین من خبری بگیری و مرا از این حال رها کنی؟

برای منِ رنجور، تقدیر جز نوشیدن شرابِ تلخِ جفا و بی‌وفایی، دارویی تجویز نکرد. چه می‌شود اگر کمی به ما وفا کنی؟

چه می‌شود اگر مرا بپذیری؟ من با شراب اشک و دلِ کباب‌شده‌ام نزد تو می‌آیم؛ آنگاه نه دیگر غمِ شرابِ دیگری خواهی داشت و نه نگرانِ حال من خواهی بود.

آن زمان که به سوی لامکان (عالم معنا) روان شوی، سعادت واقعی رخ می‌دهد. آن‌گاه بارِ غم را از دوش خود می‌افکنی و به سوی یار سفر می‌کنی.

به من وصال بده، چرا که صبر کردن در برابر زیباییِ تو دیگر ممکن نیست. تو که در این معامله و رابطه هستی، چه می‌شود اگر دعای مرا بشنوی و اثری از خود نشان دهی؟

شعری از منِ 'فیض' بخوان؛ باشد که در کلام تو، از آن نمکین و شیرین‌زبانیِ تو، سخنی گفته شود و از جمالِ تو، شکوه و حلاوتی به کلام من راه یابد.