دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که از دیدنِ زیبایی‌هایِ خیره‌کننده و ظاهریِ آن محبوبِ نقره‌فام و زیبا، حیرت‌زده شده‌ای؛ بدان که با این حال و هوا، تو دیگر مسلمانِ واقعی نیستی، بلکه بیشتر به بت‌پرستان و برهمنان شبیهی.

اما اگر هنگام تماشای زیباییِ آن محبوب، نگاهت با یادِ خداوند گره خورده است و در این زیبایی، هنرِ خالق را می‌بینی، پس تو مومنی حقیقی هستی، درست مانند من.

ای کسی که از باغِ رویِ زیبا و دل‌انگیزِ محبوب، بهره‌ای نداری و سهمی از این طراوت نبرده‌ای؛ تو مانند بلبلی هستی که در باغ حضور دارد اما نغمه‌ای نمی‌خواند (یعنی بهره‌ای از شور و شوقِ عاشقانه نداری).

تو به این دلیل که توانِ درک و تماشایِ زیباییِ خوبان را نداری، در واقع زنده نیستی؛ تو از سر تا پا فقط جسمی بی‌روح و جسدی متحرک بیش نیستی.

به معشوق گفتم که من حاضر نیستم به خاطرِ عشقِ تو جانم را بدهم یا دلم را ببازم؛ او پاسخ داد: اگر در راهِ غمِ ما از جان بگذری، آنگاه است که حقیقتاً دل از خود شسته‌ای و عاشق شده‌ای.

به او گفتم که من دیگر این‌بار توبه‌ام را نخواهم شکست و دیگر سراغِ عشقِ تو نخواهم آمد؛ او در پاسخ گفت: تو همواره توبه‌ات را می‌شکنی و باز به سمتِ ما می‌آیی.

به او گفتم که چه زمانی لطفِ نگاهِ تو شامل حالِ ما می‌شود تا بتوانیم به آن زیبایی‌ها بنگریم؛ او گفت: این تو هستی که مدام نگاهت را به سویِ ما می‌اندازی و این کشش از جانبِ توست.