دیوان اشعار - غزلیات

برای عاشقان، شور و حالِ مستیِ عشق بسیار سودمند است، و برای خردمندان نیز، رها کردنِ هستی و دلبستگی‌های دنیوی، فایده‌ای بسیار دارد.

اگر من خاکِ راهِ معشوق شوم، او از من گذر می‌کند و توجهی نمی‌نماید؛ اما در برابرِ کسانی که اهلِ تکبر و ناز هستند، فروتنی و شکسته‌نفسی بسیار سودمند است.

عشق ورزیدن به زیبارویان، همچون چوبِ تنبیهِ آموزگاری است که انسان را برای بندگی و ادب تربیت می‌کند؛ در حالی که برای عابدانِ خشک‌مغز، زهدِ بی‌روح فایده‌ای دارد.

از نگاهِ خوشِ ساقی، شرابی که مردانِ راه را از پا درمی‌آورد طلب کن و بنوش؛ چرا که برای خردِ آدمی، مست شدن از این شرابِ معرفت، بسیار مفید است.

هرگاه قصدِ گناهی می‌کنم، قهر و خشمِ الهی را به یاد می‌آورم؛ همان‌طور که وقتی پا در مسیرِ لغزنده می‌لغزد، داشتنِ عصایی برای تکیه کردن، بسیار کارساز است.

زهدِ بی‌مغز و خشکِ زاهدان، جز مایه غرور و خودپسندی نیست؛ برای زاهدانِ واقعی، ورود به ساحتِ رندی و می پرستی (عشق) بسیار سودمندتر است.

اگر من (فیض) از روی طاعت و عبادت، گردن‌کشی و غرور پیشه کنم، باید تنبیه شوم؛ چرا که در برابرِ تطاول و ظلمِ نفسِ سرکش، خوار کردنِ آن بسیار سودمند است.