دیوان اشعار - غزلیات

خطاب به معشوق می‌گویی که نزد من بیا، اما تو خود سراسر آتشی. من از این نزدیکی هراسانم، چرا که می‌ترسم این شعله‌یِ وجودت، مرا در خود بسوزاند و نیست کند.

من از غمِ دوری و جهل، تیره و دلم سوخته است، اما تو سراسر روشنی و افروختگی هستی. تضادِ عجیبی میانِ تاریکیِ من و نورِ تو وجود دارد؛ من در حالِ سوختن و فنا هستم و تو خودِ آن آتشِ ناب هستی.

من در برابرِ عظمتِ تو، خاری ناچیز و بی‌مقدار بیش نیستم. تو پیش از من، بسیاری دیگر را نیز سوزانده و به کمال رسانده‌ای. مگر کسی می‌تواند در برابرِ قدرت و کششِ وجودِ تو، جانِ سالم به در ببرد و گرفتار نشود؟

هنگامی که به تو وصال می‌یابم، همچون زغالِ گداخته می‌سوزم و از آتشِ عشق تغذیه می‌کنم؛ و در زمانِ دوری از تو، همچون خاکستری سرد و بی‌جان، از فروغ افتاده‌ام.

گاه با گرمایِ حضورت به من عشق‌ورزی و گرمی می‌آموزی، گاهی با تابشِ نورت مرا شعله‌ور می‌کنی، و گاهی نیز چنان شدت می‌گیری که تمامِ هستی‌ام را به آتش می‌کشی و خاکستر می‌کنی.

تو همچون شعله‌ای خندان، شادمان و زیبا هستی که در حالِ سوختن، به سمتِ بالا زبانه می‌کشی. چه زیبا و دلفریب مرا به سویِ خود می‌کشی و در آتشِ خویش گرفتار می‌کنی.

داغی که بر دلم نهاده‌ای، نشانِ پیوندِ من با توست و بس. روشناییِ صورتِ تو، تنها چراغِ راهِ من است. نوری که از تو به من می‌رسد، تنها راهنمایِ من برایِ یافتنِ حقیقت است و همین کافی است.

من از پرتوِ چهره‌یِ تو نور می‌گیرم و از گرمایِ وجودت زنده هستم و بقا دارم. من به سویِ تو می‌آیم و در شعله‌یِ تو هستیِ خویش را فدا می‌کنم و به فنا می‌رسم.

گاهی با لطف و بخششِ خویش، مرا بهره‌مند می‌کنی، گاهی مرا از آلودگی‌ها پاک و خالص می‌سازی، و گاهی با آتشِ آزمون و عشق، مرا دگرگون می‌کنی.