دیوان اشعار - غزلیات

عاشق شکایت می‌کند که روی تو را ندیدم؛ معشوق پاسخ می‌دهد که نباید هم ببینی. عاشق می‌گوید از غم تو خمیده شدم؛ معشوق می‌گوید همان‌طور که هستی، خمیده باقی بمان.

عاشق از گلستانِ معشوق سخن می‌گوید؛ معشوق پاسخ می‌دهد که تو فقط عطرش را استشمام کرده‌ای. عاشق می‌گوید گلی نچیدم؛ معشوق تأیید می‌کند که همین نچیدن درست است و این مقامِ توست.

عاشق می‌گوید پس از چشیدن شراب عشق، از خود بریدن و رهایی از بند منیت را تجربه کردم. معشوق می‌گوید چون آن شراب را چشیدی، طبیعی است که از خویشتن جدا شده باشی.

عاشق می‌گوید لباس زهد و تقوای ظاهری را در راه عشق تو پاره کردم. معشوق با طعنه می‌گوید این کار تو تنها به معنای بدنامی و رسوایی در میان مردم است نه مقام عاشقی.

عاشق از رنج فراق و غمی که در راه تو خوردم شکایت می‌کند. معشوق می‌گوید این رنج برای کسی که به راه ما آمده، اندک است و باید این ستم را تحمل کنی.

عاشق می‌پرسد تا کی قرار است به من جفا کنی؟ معشوق می‌گوید ستمِ من همیشگی است؛ مگر نشنیده‌ای که از معشوقِ حقیقی نباید انتظار وفاداری به رسمِ زمینی داشت؟

عاشق از طعم شراب لطف معشوق می‌پرسد. معشوق می‌گوید شاید آن طعم را نه در لطف، که در دلِ قهرهای من تجربه کرده باشی.

عاشق از طعم لبان معشوق می‌پرسد. معشوق می‌گوید در لحظات جان‌دادن و حسرتِ شدید، تو به وصال ما نزدیک می‌شوی و شاید همان لحظه طعمش را چشیده باشی.

عاشق به رسیدن به وصال در آینده امیدوار است. معشوق می‌گوید خوب به درون خود بنگر، شاید همین حالا هم به آن رسیده باشی و بی‌خبری.

شاعر (فیض) می‌گوید اگر خودت را نبینی (منیت را کنار بگذاری)، به وصالِ گل می‌رسی. کار تو این است که از دیدنِ خود دست بکشی.