دیوان اشعار - غزلیات

در زیبایی تمامِ زیبارویان، آن که دلِ ما را می‌رباید و در نگاه‌هایِ دلفریب و کرشمه‌هایِ آنان، آن که عقل از سرِ ما می‌برد، تنها تو هستی.

من چشم خود را از چهره زیبارویان برنمی‌گیرم تا به سوی محراب نماز برگردم؛ چرا که کسی که بر ابروانِ آنان، جلوه‌گری و عشوه می‌کند، در واقع خودِ تویی.

در میان گیسوانِ پر پیچ و خمِ زیبارویان، چه کسی پنهان است که دل‌ها را می‌رباید؟ آن کسی که در زیرِ پیچ‌و‌تابِ این گیسوانِ دوتا پنهان گشته، تو هستی.

من نمی‌توانم با جسارت به هر جایی نگاه کنم، زیرا تو در همه جا حضور داری اما از دیدگان پنهانی و این حضورِ همه‌جاییِ تو، مانعِ نگاهِ گستاخانه‌ی من است.

من از هیچ‌کس شکایت نمی‌کنم که چرا فلان حرف را زد یا فلان کار را انجام داد؛ زیرا منشا و علتِ اصلیِ تمامِ آن آزارها و جفاها خودِ تو هستی.

من در راهِ بی‌انتها و بی‌سرانجامِ عشق، سرگردان و بی‌اختیار افتاده‌ام؛ در حالی که حقیقت، مبدا و مقصدِ هر موجودِ سرگردان و بی‌سامانی، تنها تو هستی.

هیچ صاحب‌دلی به سخنانِ «فیض» خرده نمی‌گیرد؛ زیرا می‌دانند آن کسی که در پشتِ پرده‌یِ وجودِ ما سخن می‌گوید، در واقع خودِ تو هستی.