دیوان اشعار - غزلیات

چه ما را برانی و چه مورد لطف قرار دهی، رو به سوی درگاه تو می‌آوریم، چرا که جز تو کسی را نداریم که یار و مددکار ما باشد، چه با ما بسازی و چه نسازی.

ای خدایی که چاره‌سازِ تمامِ امور هستی، حتی با اینکه خودت تدبیرگرِ کارِ ما هستی، ما همچنان برای حل مشکلاتمان به درگاه تو پناه می‌آوریم و دست نیاز دراز می‌کنیم.

ما هم آبادانی خود را از تو داریم و هم ویرانی‌مان به دست توست؛ تا کی باید شرمنده باشیم که پیوسته میانِ ویران‌گریِ (گناه) و آبادانی (توبه یا تقوا) در نوسانیم.

دلم می‌خواهد در هر لحظه، جانم را به پای تو فدا کنم؛ اما دریغ که جان آدمی محدود است و عمری به این درازی ندارم که بتوانم چنین ایثاری را تکرار کنم.

تا کِی باید از آلودگی‌های هوس‌های نفسانی، خود را آلوده کنیم؟ پروردگارا، کِی لباسِ تقوا به قدِ نماز (عبادت واقعی) می‌رسد و ما را از گناه پاک می‌سازد؟

هر کسی در این جهان به دنبالِ یاری یا هدفی است، اما دغدغه‌ی ما تنها خیالِ آن محبوبِ ازلی است و کارِ ما چیزی جز بازیِ عشق و عاشقی نیست.

هنگامی که محبوب به میدانِ عشق می‌آید و چوگان در دست می‌گیرد، وظیفه‌ی ما این است که سر خود را (مانند گوی) به پایش بیندازیم و این بازیِ اوست که با سرِ ما چوگان‌بازی کند.

کسی که به دنبال سربلندی و بزرگیِ واقعی است، سرِ خود را به پای محبوب می‌گذارد و کسی که خواهانِ عزت و سرافرازی است، رو بر خاکِ راهِ او می‌ساید.

عمرِ بسیار طولانی لازم است تا صرفِ راهِ عشق شود؛ پروردگارا به فیض و بخششِ خود، به جانِ من عمری دراز عطا کن تا بتوانم آن را وقفِ عشقِ تو کنم.