دیوان اشعار - غزلیات

اگرچه حوریانِ بهشتی دلربایی می‌کنند، اما تو ویژگیِ خاص و بی‌مانندی داری؛ و اگرچه پریان می‌توانند با افسونگری دلبری کنند، باز هم تو تافته‌ای جدابافته‌ای که هیچ‌کدام به پای تو نمی‌رسند.

اگرچه خورشید نمادِ گرمی و وفاداری است و ماه نمادِ پاکی و روشنایی، و اگرچه حوریانِ بهشتی غرق در حیا هستند، اما تو با وجودِ همه‌ی این‌ها، موجودی متفاوت و برتر هستی.

در باغ و بوستان گل‌های بسیاری شکفته‌اند و سروهای بلندی قد کشیده‌اند و چشمِ فلک زیبایی‌های بی‌شماری را دیده است، اما تو همچنان چیزی متفاوت و برتر از همه‌ی این‌ها هستی.

چه بسیار زیبا‌رویانِ گل‌پوش و شیرین‌سخنی که چانه‌شان به سپیدیِ سیم است و باعثِ فتنه‌گری و آشوب در میانِ مرد و زن شده‌اند، اما تو همچنان چیزی متمایز و ویژه هستی.

من زلف‌های سیاه و سیب‌های سیمین (تشبیهی برای گونه یا اندامِ زیبا) و شور و شیرینی‌های بسیاری در زندگی دیده‌ام، اما تو هنوز چیزی متفاوت و خاص نسبت به تمامِ این‌ها هستی.

ما چهره‌های درخشان مانند خورشید و گیسوانِ زنجیر‌وارِ بسیاری دیده‌ایم و کسانی که رشکِ خوبانِ عالم هستند را مشاهده کرده‌ایم، اما تو همچنان چیزی متمایز و برتر هستی.

من صورت‌های زیبا و قد و قامت‌های موزونِ بسیاری دیده‌ام و کسانی که چهره‌شان مثلِ خورشید است مشاهده کرده‌ام، اما تو باز هم چیزی متفاوت و برتر هستی.

دلبرانِ هم‌دم، افسون‌گرانِ عشوه‎‌گر و طنازانِ ناز‌دارِ بسیاری وجود دارند، اما تو با همه‌ی این‌ها، باز هم چیزی متفاوت و منحصر‌به‌فرد هستی.

من صورت‌های گلگون و قد و قامت‌های موزون و متناسب و جلوه‌هایی از آفرینشِ بی‌مانندِ خداوند را دیده‌ام، اما تو همچنان چیزی متفاوت و ویژه هستی.

شیرینِ شورانگیز (اشاره به داستانِ خسرو و شیرین) و زیبارویانی که بوی خوشِ عنبر می‌دهند و لب‌هایی شکر‌ریز دارند وجود دارند، اما تو همچنان چیزی متفاوت و خاص هستی.

اگرچه شاعران و فیض (تخلص شاعر) شعرهای نغز و زیبایی سروده‌اند و صاحبدلان آن را پذیرفته‌اند، اما تو همچنان چیزی متفاوت و فراتر از تمامِ این توصیفات هستی.