دیوان اشعار - غزلیات

ای سرچشمه مهر و محبت، جز تو چه کسی می‌تواند دستگیر و یاور من باشد؟ ای کسی که خریدار و پذیرای ناله‌ها و گریه‌های عاشق هستی، به جز تو چه کسی به فریاد من می‌رسد؟

من در مسیر عشق تو در حرکت هستم و تنها از تو یاری می‌طلبم. تو آفریننده و پروردگار هستی و جز تو کسی نیست که مرا مدد کند.

با ناله و زاری فریاد می‌زنم تا شاید دلت به رحم بیاید؛ هرچند که در ظاهر به حال من رحم نمی‌کنی، اما همچنان کسی جز تو وجود ندارد که به دادم برسد.

من روح و جانم را با غم عشق تو گره زده‌ام و تمام هستی‌ام را به تو پیوند داده‌ام. ای سرچشمه تسلی‌بخش و غمخوار، جز تو چه کسی می‌تواند یاور من باشد؟

در آستانه درگاه تو چنان می‌گریم که اشک چشمانم از میزان بارش ابرها و آب دریاها نیز افزون‌تر است. اگر تو این گریه و زاری را بهایی ندهی و نپذیری، دیگر چه کسی به داد من خواهد رسید؟

ای محبوب من، مرا با این حال زار و نزار از درگاهت ناامید و محروم باز مگردان؛ چرا که اگر تو مرا خوار کنی و به من اعتنا نکنی، دیگر هیچ‌کس نیست که دستگیرم باشد.

«فیض» با کوله‌باری از گناه به درگاه تو آمده و امید به بخشش و آمرزش تو دارد. ای که عیب‌پوش و آمرزنده گناهان هستی، جز تو چه کسی می‌تواند دستگیر و یاور من باشد؟