دیوان اشعار - غزلیات

بر چهره‌ درخشان و ماه مانندت، زلف‌های سیاهت را با خط و خال چهره‌ات آراسته‌ای؛ آیا این ترکیب، دامی برای ایجاد بلا و فتنه است یا اینکه ابزاری برای سوداگری و کسب سود و منفعت؟

خال چهره‌ات مانند دانه برای شکار، زلفانت چون دام و ابروانت به شکل کمانِ پر از بلا هستند؛ تو از سر تا پا فتنه‌ای هستی که سراپای وجودت را غوغا و هیاهو فرا گرفته است.

آن نگاه و کرشمه‌ای که خون می‌ریزد را به جان عاشقان هدیه کن؛ حقیقتاً که این ناز و غرور برای تو سزاوار است، چرا که بسیار زیبا و خوش‌سیما هستی.

همین که لحظه‌ای در کنار ما نشستی، آرامش از جانمان پر کشید و رفت؛ و هنگامی که از جای برخاستی، گویی قیامت در جهان برپا شد.

آیات زیبایی تو مانند کتابی آسمانی (مصحف) است و خطوط چهره و خال‌هایت، سوره‌های آن کتابند؛ تمامی اعضای بدن تو، تک‌تک در حال ستایش و تسبیح خداوند هستند.

عقل و هوش را از سرم ربودی و صبر و دین را از دلم گرفتی؛ خلاصه کلام اینکه با جان و روح ما هر کاری که دلت خواست انجام دادی.

آیا عهد نکردی که در مسیر قتل و نابودی من همراهی کنی؟ اگر در عهد و پیمان خود صادق هستی، این سرِ من و این هم تیغ تو؛ پس کار را تمام کن.

پس از دوران طولانی دوری و فراق، وقتی به نزد ما آمدی، از دور نشستی و بسیار زود هم از پیش ما برخاستی و رفتی.

تو دعوتِ وصال خود را به کسی که قدرش را می‌دانی، عرضه کردی (و او را به خود نزدیک ساختی)، اما ما را که دور افتاده‌ایم، در درد و رنج هجران تنها گذاشتی و سهممان را کم کردی.