دیوان اشعار - غزلیات

جهان به دلیل پرتوِ زیباییِ خورشیدِ حقیقتِ ازلی، این‌چنین زیبا و دیدنی شده است و همین نورِ همیشه پایدارِ خداوند است که به چشمان ما قدرتِ دیدن و بصیرت بخشیده است.

جانِ ما همچون پرنده‌ای در باغِ این دنیای خاکی است که با نغمه‌خوانی، آوازِ عشق سر می‌دهد؛ مستی و شورِ درونی ما چنان است که گویی طنینِ آن به آسمان‌ها نیز رسیده است.

از شدتِ سوز و گدازِ ما، در میانِ فرشتگان نیز آشوبی برپا شده و فریادِ ناتوانی و ناآگاهی ما در برابرِ عظمتِ الهی، در عالمِ بالا پیچیده است.

همه جان‌های ما از شرابِ عهدِ روزِ نخستین (عالم الست) مست گشته‌اند، اما از دردِ دوری و خماریِ آن شراب، اندوهی عمیق در دل‌هایمان باقی مانده است.

ما با نوشیدن از جامِ عشقِ الهی هرگز سیراب نمی‌شویم و جان‌های عاشقِ ما به دلیلِ اشتیاقِ بی‌پایان، همواره در عطشی سوزان و سیری‌ناپذیر به سر می‌برند.

ای ساقیِ عشق، جامی تازه به جان‌های پخته و آگاهِ ما برسان؛ چرا که این زهدِ خشک و ظاهرپرستانه که خالی از حقیقتِ عشق است، چیزی جز دیوانگی و دردسر نیست.

عطرِ خوشِ باغِ قدسیِ الهی به ما رسید و از اثرِ آن، تمامِ ذراتِ وجودِ ما بویِ آن گلستان را به خود گرفته است.

ما با هرچه که غیرِ خدا و طاغوت است، اعلامِ بیزاری کردیم و تنها به حقیقتِ الهی (لاهوت) ایمان آوردیم؛ دستِ تمسکِ ما به ریسمانِ محکمِ الهی چنگ زده است.

پیمانی که در آغازِ خلقت با او بستیم را هرگز نشکسته‌ایم و آن عهد و وفاداری ما همچنان استوار و پابرجاست.

ما در جمالِ یار غرق شدیم و در حالِ وجد و سرور، دست‌افشانی می‌کنیم؛ فریادِ حسرت و آرزویِ آگاهیِ دیگران (کاش قومِ من می‌دانستند) در جانِ ما طنین‌انداز است.

با تیغِ بُرّانِ «لا» (نفیِ هرچه غیرِ خداست)، ریشه دلبستگی به هر دو جهان را قطع کن، زیرا سرانجام و حاصلِ هر دو عالم، در خزانه یگانگیِ خداوند نهفته است.