دیوان اشعار - غزلیات

تو با چهرهٔ زیبایِ زیبارویان، شعله‌ای از حسن و جمال را روشن کردی و با همین جلوه‌گری، آتشی در جانِ من انداختی که تمامِ وجودم را از سر تا پا سوزاند.

تو قد و قامتِ بلندِ زیبارویان را چنان افراشتی که گویی تا آسمان کشیده شده‌اند و از طرفی، شوقِ وصالِ آن‌ها را چنان در دلِ من آتش زدی که شعله‌هایش تا آسمان زبانه می‌کشد.

تو با نورِ رخسارِ ماه‌چهره‌گان، برقی درخشنده ایجاد کردی و با سپردنِ این زیبایی به بی‌وفایان، خرمنِ هستی و آرامشِ مرا به خاکستر بدل کردی.

اگر خداوند و آفریدگارِ ازلی در پشتِ پردهٔ هستی جلوه‌گری نمی‌کرد، این چشم‌هایِ فریبنده و زیبا، هنرِ دلبری و عاشق‌کشی را از کجا یاد می‌گرفتند؟

تو مرا دیوانه کردی و گفتی که این راز را به کسی نگویم، اما خودت پردهٔ عقل و هوشیاری‌ام را دریدی و دهانم را با بستنِ راهِ سخن دوختی.

خاکساری، بندگی، افتادگی و بیچارگی؛ این‌ها دارایی‌هایی هستند که من در سایهٔ عشق به زیبارویان به دست آورده‌ام و برایم حکمِ سرمایه را دارند.

هیچ‌کس در هیچ معامله‌ای چنین سودِ کلانی نکرده است که من کردم؛ چرا که دین و دلِ خود را فروختم و در عوض، عشق و آزادیِ حقیقی را به دست آوردم.