دیوان اشعار - غزلیات

گهگاهی نقاب از چهره‌ات کنار می‌زنی و گاهی آن را باز می‌پوشانی؛ با این کار، تردید عجیبی درباره درخشش حقیقی‌ات در دل ما می‌اندازی، گویی سایه و آفتاب را با هم آمیخته‌ای.

گاهی رخسارت را نمایان می‌کنی و گاهی آن را در میان گیسوانت پنهان می‌سازی؛ با این کشمکش و بازیِ حضور و غیاب، مردم را در پیچ و خمِ سرگشتگی اسیر کرده‌ای.

تو نشانه‌های گمراه‌کننده‌ای از کوی خود به ما دادی و بدین ترتیب، تشنگانِ این وادیِ عشق را به سوی سراب کشانده و در توهمِ رسیدن به مقصود گرفتار کردی.

شرم و حیای بی‌اندازه تو باعث شده است که ما از خجالت سر به زیر افکنیم؛ در واقع تو با حجابی که بر چهره داری، ما را نیز در حجابِ بی‌خبری و ناتوانی از درک جمالت گرفتار کردی.

گیسوانت را بر چهره آتشین و درخشانت پریشان کرده‌ای و با این تصویرِ دلربا، رشته جان و هستی مرا در بندِ پیچ و تابِ زلف خود گرفتار ساخته‌ای.

به امید وعده‌های آینده، من را از وصالِ نقدِ امروز محروم کردی؛ درست مانند کسانی که عبادت‌کنندگان را میان بیمِ عقاب و طمعِ ثواب سرگردان می‌کنند و از لذتِ حضور در لحظه بازمی‌دارند.

عاشق بیچاره را در همان لحظه‌ای که گمان می‌کند به وصال رسیده، تنها و مهجور رها کردی؛ در نتیجه، چشم‌ها گریان، سینه از آتشِ فراق بریان و دل همچون گوشتِ کباب سوخته شد.

تو به اهلِ دل، شرابِ صاف و حقیقت را بخشیدی و به اهلِ دنیا و ظاهر، جز دردی نصیب نکردی؛ عاقلانِ ظاهربین را نیز در بندِ حساب و کتاب‌های خشکِ منطقی اسیر نمودی.

ای فیض، تو غزل‌های بسیاری سرودی که هر کدام از دیگری زیباتر است و همین کثرتِ زیبایی، طالبانِ انتخاب را در حیرت و سرگشتگیِ میانِ این اشعار انداخته است.

عاقبت دلت همچون غواصی در دریای معرفتِ لدنی فرو خواهد رفت؛ بدان که این اشک‌های تو، در و گوهرهای گران‌بهایی هستند که از عمقِ چشمانت به دریای هستی افکنده‌ای.