دیوان اشعار - غزلیات

از آن لحظه که با تو آشنا شدم، نسبت به هر دو جهان (دنیا و آخرت) احساس بیگانگی می‌کنم؛ چرا که وقتی تو یار و همدم من شدی، دل و جانم با تمامِ داشته‌های این جهان غریبه شد.

خواستم از تو سخن بگویم اما زبانم از کار افتاد و نتوانستم؛ زیرا فهمیدم که آن حقیقتِ بی‌همتا، غیرت‌ورز است و هرگونه بیان و وصفِ کلامی، در برابرِ عظمتِ او، امری بیگانه و ناپسند است.

هرگاه به یاد تو می‌افتم، از خودِ خویش خارج می‌شوم و خویشتن را فراموش می‌کنم. در این مقام، حضورِ «آشنا» (محبوب)، موجبِ حذفِ کاملِ بیگانگان از صحنه دل می‌شود.

نامِ تو را پنهانی بر زبان می‌آورم اما گوشِ شنونده با آن بیگانه است؛ حتی وقتی آن را آشکارا به زبان می‌آورم، گویی خودِ زبان هم برای درکِ آن حقیقت، بیگانه و ناتوان است.

وقتی به خیالِ تو و وصلِ تو می‌پردازم، چنان از خود بی‌خود می‌شوم که حیران می‌مانم. در این ساحت، گویی ما (عاشق و معشوق) به یکدیگر می‌گوییم که هر کدام از ما برای دیگری بیگانه هستیم.

از کسی که اهلِ دل و محرمِ اسرار بود، نشانی از کوی تو خواستم. پاسخ داد در آن ساحتِ بی‌کرانی که او حضور دارد، هرگونه نشان و علامتی، غریبه و غیرِ حقیقی است.

در طلبِ تو خانه به خانه می‌گردم تا خبری از تو به دست آورم؛ اما دریافتم که آنان که از تو بی‌خبرند و در غفلت به سر می‌برند، بیگانگانِ واقعی هستند.

هیچ‌کس نتوانسته است به حریمِ کبریایی و شکوهِ مطلقِ حق قدم بگذارد. دم فرو بند و خاموش باش، زیرا در ساحتِ حضورِ او، حتی مفهومِ زمان و مکان نیز بیگانه است.

او مرا دید که در راهِ عشقش جان‌فشانی کرده و با داغِ محبتش نشان‌دار شده‌ام. پس تأیید کرد که تنها «فیض» (شاعر) آشنایِ حقیقی است و دیگر مدعیان، بیگانه‌اند.