دیوان اشعار - غزلیات

پروردگارا! به این دورافتاده از ساحتت، در مجلسِ وصالِ خود اجازه حضور بده و از شرابِ معنوی که جانِ عارفان را مست می‌کند، بهره‌مندم ساز.

از این جهان که سراسر آشوب و دردسر است، جانم به لب رسیده است. راهی به سوی جهانِ پاکی و قدس پیش پایم بگذار و زندگی آرام و به دور از رنج نصیبم کن.

بسیار بیمناکم که گریه‌های شدیدم این جهان را ویران کند؛ خدایا! این سیلابِ خونینِ اشکِ مرا به سوی دریای رحمتت هدایت کن تا در آن آرام گیرد.

ای جانِ هستی! در هجرانِ تو در حالِ جان دادن هستم، رحمتی کن یا دلم را با وعده‌ی وصال آرام کن و مرا به مجلسِ دیدار راه بده.

دلم می‌خواهد در عیدِ وصلِ تو، خود را فدایِ راهت کند. این جانِ ضعیف و رنجورِ مرا بپرور و شیوه و رسمِ این جان‌بازی را به من بیاموز.

آمیختگی با تنِ مادی (آب و گل)، روح و دلم را تیره و تار کرده است؛ به سینه‌ام اسرارِ الهی را عطا کن و به دیدگانم نورِ بصیرت ببخش.

عقلِ جزئی و محاسبه‌گر را از سرم دور کن و عقلِ کل (درکِ معنوی) را جایگزینش نما؛ زنگارِ غم را از دلم بشوی و شادیِ معنوی را که همدم و غمخوارِ جان است، عطا کن.

تا چه زمانی عاشقان باید از شرابِ عهدِ الست (روزِ نخستین پیمان با خدا) بی‌خبر و مستِ دنیا باشند؟ به آنان که در کویِ تو معتکف شده‌اند، جرعه‌ای از شرابِ معرفت و اسرارِ غیبی بنوشان.

پروردگارا! هر گروهی را متناسب با شأنشان از فضلِ خود بهره‌مند کن؛ زاهدان را وعده‌ی بهشت بده، اما به عاشقانِ کویت، اجازه‌ی دیدار و وصالِ خودت را عطا کن.

خدایا! آن لحظه‌ای که از شدتِ ترس و هراسِ مرگ، زبانم از سخن گفتن باز می‌ماند، فیضِ خود را به صورتِ الهامی آسمانی بر من نازل کن و توانِ گفتنِ حق را به من عطا فرما.