دیوان اشعار - غزلیات

من شب و روز در مسیر تو به انتظار نشسته‌ام و دچار گرفتاری و رنج هستم. تو از کنارم می‌گذری و حتی نمی‌پرسی که کیستی و چرا این‌جا نشسته‌ای.

به خاطر دوری تو، کارهایم گره خورده و دل و جانم خسته شده است. اکنون با امید فراوان پشت درِ خانه‌ی تو که طبیبِ دردِ عشق هستی، نشسته‌ام.

چه خوب می‌شد اگر فقط تو بودی و هیچ رقیب یا مدعی در راهِ رسیدن به تو وجود نداشت. من مانند شمع در برابر تو ایستاده بودم و تو با آرامش به خواسته‌های من گوش می‌سپردی.

تو با چشمانِ نیمه‌خواب‌آلود و خمار خود، با اشاره‌ای نکته‌ای به من گفتی که دلِ مرا ربوده‌ای و اکنون در کمینگاهِ جانِ من نشسته‌ای تا دلم را به یغما ببری.

چطور می‌توانم به تو دست یابم؟ زلف و چشم و ابروی تو مانند سربازان و نگهبانانی مسلح، در تمام مسیر رسیدن به تو ایستاده‌اند و مانع عبور من هستند.

صدای ناله‌ی من چگونه به تو برسد؟ محله‌ی تو پر از سر و صدای عاشقانی است که مانند من در راه‌ها نشسته‌اند و دادخواهی می‌کنند؛ صدای من در میان هیاهوی آن‌ها گم می‌شود.

تمامِ دردها، غم‌ها و ماتم‌ها به جان من ریخته است. سپاهِ بلای عشقِ تو چنان هجومی به من آورده که وجودم را کاملاً اشغال کرده است.

اگر تو به دنبال کار خیر و نیک هستی و می‌خواهی دلی خسته و شکسته را بیابی، آن را می‌بینی که مانند فرشته‌ای در درگاهِ دعا نشسته است.

چون از دستِ «فیض» جز گریه و ناله کار دیگری برنمی‌آید، من که در بلا و گرفتاری گرفتار شده‌ام، چه راهی جز زاری کردن دارم؟