دیوان اشعار - غزلیات

اگر خواهانِ جرعه‌ای از شرابِ جاودانگی هستی، باید با تمام وجود به آستانِ معشوق سر بسپاری. از عمرِ باقی‌ماندهٔ خود بگذر و آن را فدایِ رسیدن به این شرابِ معنوی کن.

ای ساقیِ زیبا‌چهره، برای آنکه جانِ تازه‌ای در من دمیده شود، از تو می‌خواهم که نقاب از رخ برگیری و با گشاده‌رویی، اخم را از چهره‌ات بزدایی.

زاهدان به امیدِ میوه‌های بهشتی راهِ پارسایی می‌پویند، اما برای من، زیباییِ چانهٔ نگار، برتر و شیرین‌تر از هر میوه و پاداشِ بهشتی است.

جایگاه و زیبایی تو چنان متعالی است که دستِ هیچ‌کس به آن نمی‌رسد. این متاعِ گرانبها را با هیچ قیمتی نسنج و منتِ بخششِ آن را بر سرِ عاشق مگذار، بلکه بی‌دریغ عطا کن.

ای کانونِ لطف و کرم، بر این عاشقِ بیچاره که از همه جا رانده و آواره شده است، رحم کن و با وصالِ خود، او را به خواستهٔ قلبی‌اش برسان.

تا به کی باید سرگردان در کوچه‌ها و خیابان‌ها به دنبال تو بگردم؟ شهر به شهر به دنبالِ تو خواهم گشت تا بالاخره نشانه‌ای از تو بیابم؛ پس خودت راهی پیشِ پایم بگذار.

ای فیض، این ناله و فریاد را بس کن. اگر حقیقتاً خواهانِ وصال هستی، باید از جان و وجودِ خود بگذری (فنا شوی)؛ این کار را ساده مپندار، چرا که بها و بهانه‌اش، گذشتن از جان است.